20171118 van BN-ers, PAPARAZZI en SENSTATIEBLADEN


Vreemde gasten zitten 's avonds laat thuis
op de bank zo lekker lui gekluisterd aan de buis
om stiekem nog eventjes, net voor 't nachtelijk slapen,
zich, achter TV of PC, aan verboden vruchten te vergapen.

Dat is rotzooi van laag allooi en op mijn PeeCee doe ik er niet aan mee
Ik kijk dan naar een presentator van zo'n populair praatprogramma
die actuele nieuwsfeiten bespreekt en daarover meningen losweekt
en zo uitgroeit tot een TV prominent die een massa aanhangers kent.

In theaters, in de media en ook op de TeeVee
is hij een algemeen bekende redenaar en publicist
die zich tijdens zijn presentaties never en nooit vergist.
Wat dat betreft, zit 't hem gewoon, van alle kanten mee.

Met helder verstand en van een goede tongriem gesneden
wordt door hem geen enkel beladen onderwerp gemeden.
Met gemak praat hij wel uren lang en honderd uit;
houdt daarmee pas op als de dag zijn ogen sluit.

maar …… 
toen……. hij haar zag 
zei zij, zo heel gewoon: "dag"
en hij, geheel tegen zijn eigen zin en wil
viel totaal overrompeld en wel heel erg storend stil.

Zij was 't, die hem recht in de ogen keek
en meteen voelde hij een priemende steek, 
door haar verschijning en openhartigheid
was hij, zijn spraak en ook de regie, volkomen kwijt.

Verbouwereerd zo hard geraakt en diep geroerd;
door haar verrast en uit zijn evenwicht gebracht,
was hij toch niet zo onaantastbaar dan men altijd dacht
en zijn fans werden zo waar nog zijn gevoeligheid gewaar.

Hij geloofde nooit in liefde op het eerste gezicht
zoiets gebeurt maar hoogstens in een fraai gedicht
maar hij zat daar toen zo stuntelig te schutteren
stamelend wat knullige woorden te sputteren.

Gans Nederland heeft aldus mooi kunnen zien en horen
dat die kanjer opeens verliefd werd tot over z'n beide oren.
Zo stond die zekere man lachwekkend in zijn hemd
hij vond 't maar niks en was daardoor zichtbaar ontstemd.

BN- ers staan bij alles wat ze doen of laten
voortdurend in de belangstelling van het publiek
en de paparazzi houdt hen strak in de gaten.

Die BN-ers zullen het persoonlijk ook wel weten
dat hun privé altijd heel breed wordt uitgemeten
soms overdreven of gewoon onwaar of zelfs ziek .

Die prominente vent en schone vrouw kenden elkaar dus nog maar net
maar eindigden die dag nog in elkaar verstrengeld samen in één bed
en de immer listig loerende paparazzi sloeg daarop de hand
en dat feit stond met druipende saus zo smeuïg overladen
de volgende dag heel uitgebreid in alle sensatiebladen.

Maar ja! …….….ik kan en wil dat ook helemaal niet weten
want zoals u hier nu leest en ziet
ik lees die onsmakelijke rotzooi toch zeker niet!!!

van een rijke man en een gulle vrouw

Ik leefde altijd mijn eigen leven 
trok mij van niemand ook maar ooit iets aan 
wat ik nu ben, dat heb ik toch immers allemaal zelf gedaan!

Zelfredzaamheid , dat was al die lange tijd mijn streven, 
iedereen heeft gewoon een eigen verantwoordelijkheid.
Je moet het immers zelf maken om je leven te vervolmaken, 
de sterke heeft daarbij succes en een zwakkeling gaat op de fles.
Dat is jammer dan, maar ja, daaraan heb ik toch gewoon: schijt !

Ik genoot volop van het leven, ik zoog het helemaal op
'k bleef altijd ongebonden daar heb ik nooit last van ondervonden.
Vrouwen liepen te hoop en voor geld is immers alles te koop.

Maar toen kwam ook voor mij de grote ommekeer
ik die grote held met al zijn geld als zekerheid
had eens teveel op 't geld en 't geluk vertrouwd 
verkeerd belegd en was opeens alles volledig kwijt
en smadelijk word ik door iedereen nu nagejouwd.

Ze noemen mij bloedzuiger, een narcist, de ander zegt weer egoïst
ik snap het niet, heb ik mij dan toch zo in mijzelf vergist?
Mij wordt nu onverbloemd  verweten: Jij, jij hebt helemaal geen geweten
Ik heb met al dat geld mij nooit  van mijn naastenplicht gekweten.

Ik kom nu tot besef, ja, de schellen vallen mij nu echt van de ogen
ik was miezerige  vent, een egoïstisch financiële zakelijke krent
en kende met de zwakkeren onder ons geen enkel mededogen.

Die held zonder geld is nu op hulp van anderen aangewezen
heeft nu zijn thuis in een kamertje van het bejaardenhuis
hij voelt zich voor het eerst alleen, voor hem een triest en onbekend fenomeen.

Eén kamer verder woont een oude lieve vrouw, zij heet Cato
die tachtigarige Cato kwam vandaag wel heel feestelijk op de foto.
De burgemeester was er en bracht haar mooie bloemen mee
en alles werd opgenomen en uitgezonden voor de lokale TeeVee

Veertig jaar heeft zij zich gewijd aan het geven van vrijwilligheid
aan tal van maatschappelijke  organisaties zo breed verspreid.
Na de vroege dood van haar man heeft zij toen openlijk beleden
ik ga de rest van mijn leven ten gunste van mijn naaste besteden.

En die rijke stinkerd van toen en nu zo arm als Job
keek van een afstandje toe en nam dat alles in zich op
sloeg heel moe en zo beschaamd zijn beide ogen toe.

Terneergeslagen gaf hij haar toch welgemeend de hand
zij zag hem in de ogen, die liepen met tranen vol;
zij aaide hem toen troostend en vergevingsvol 
zo liefkozend  over zijn oude bol;

20171031 Lutherdag


Ik sla mijn ogen op en ik ontwaak
en weet dat ik al weer een nieuwe dag genaak.

Zo koester ik en kus dus deze mooie Lutherdag
voor 't genadige feit dat ik nog leven mag
in 't besef dat Gods gunst en goedertierenheid
ook voor deze zondige ziel is toebereid.

Zo weet ik dan op deze ochtend al heel vroeg
van die genade krijg ik nooit genoeg.


Ja, 't is waar, ik ben gewoon een mens, een zondaar
niet slechter en zeker ook niet beter dan u wellicht
maar never nooit goed genoeg om in 't fel verblindend licht
van Gods aangezicht te verschijnen zonder te verschroeien.

In heel mijn leven liepen stromen van levend water
(ongemerkt) voortdurend als een kabbelend en stil geklater.


Luther ging diep en zwaar gebukt onder zijn zondelast
hij merkte, dat het niet lukt, hoe hard je ook werkt of vast
je kunt je eigen heil zelf niet verdienen of bewerken
al dat eigen gezwoeg is niet genoeg en zelfs ongepast.

Alleen als wij ons geheel en al op Jezus verlaten
kan zijn kruis en offer ons in genade baten.

In de hoop van de doop in Christus begraven
blijf ik mij daarom niet altoos afvragen
of het wel genoeg is wat ik hier allemaal doe,
maar vertrouw op Jezus de rots waarop ik bouw.

U vraagt hoe ik dit alles durf te zeggen
ja dat kan ik u zelf allemaal niet uitleggen
maar lees daarvoor je bijbel en bidt elke dag
en vraag of jij die genade ook zelf ervaren mag.

Het begin er wijsheid is de kennis van God. (Spreuken 1:7)

© Gert Pape

20171023 over geweld, rechtspraak en veiligheid



De moord op Anne Faber heeft Nederland diep geraakt en riep allerlei reacties op. Daarbij werd ook de doodstraf genoemd en gemotiveerd en Schriftuurlijk verdedigd. Als rechercheur verhoorde ik verkrachters, geweldplegers en moordenaars. Een verhalende berijmde reactie mijnerzijds.


In Nederland lopen soms
nog van die gestoorden
die er behagen in scheppen
om zomaar iemand te vermoorden

Ziekelijke onmenselijke geesten
die zich gedragen als beesten
en al of niet beheersbaar of bewust
zich onvergeeflijk overgeven aan hun liederlijke lust.

Door die lust volledig geobsedeerd
gaat ‘t in hun brein dan helemaal verkeerd
zij zijn voor vrouwen dan een algemeen gevaar
dat wordt helaas en vaak, dan te laat pas openbaar.

Bij nabestaanden laat die daad zijn diepe sporen na
zij zuchten zwaar en zoeken naar gerechtigheid
Hun leven is verminkt door haast ondraaglijk leed
dat een onbekende hen zomaar aandeed.

Is een verdachte eenmaal bekend
dan is er zonder berouw en een volledige bekentenis
nooit ruimte voor ook maar een greintje vergiffenis.

Door de rechter wordt een oordeel geveld
uitgedrukt in meerdere strafjaren welgeteld;
Hij wordt geheel aan de samenleving onttrokken
zo kan die dwaas niemand nog enig leed berokken.

Soms wordt de psyche van de man nog onderzocht
hoe het gesteld is met zijn geest en zijn gedrag
of in het kader van zijn zo genoemde resocialisatie
het maatschappelijk veilig en verantwoord is
dat hij in de samenleving terugkeren mag.

Wijze heren van de Pieter Baan kliniek
stellen na jarenlang beraad uiteindelijk vast
of zijn terugkeer wel verantwoord is en gepast.

De rechter baseert op basis van dat advies
voor de veroordeelde een gunstige beslissing
....... en niemand…. en echt niemand…..
kan vermoeden hoe dat afloopt en het verder gaat
of het werkelijk goed is geweest of…
het alsnog blijkt: 't was toch een vergissing.

Als er dan weer een jonge vrouw verkracht is en vermoord
door zelfs een bekende geresocialiseerde zedendelinquent
dan is rechtminnend Nederland totaal emotioneel verstoord
het rechtssysteem heeft het aan kennis en inzicht ontbroken
verantwoordelijken dienen daarop te worden aangesproken.

De doodstraf is in tolerant Nederland
in de burgerrechtspraak al decennia uitgebannen
en wordt onder druk van die tolerante last
elders in Europa ook niet meer toegepast.

In de wereld maar ook om ons heen zien we algemeen
een toename van vreselijke vormen van allerlei geweld
waardoor menig land en volkstam steeds weer wordt gekweld.

Eerder werd door mij wel eens beweerd,
dat Neerlands doorgeschoten tolerantie
zich uiteindelijk tegen haar eigen veiligheid keert.

Nederland moet nu maar eens degelijk gaan discussiëren
hoe hij deze vormen van geweld denkt te kunnen keren
Grapperhaus, een scherpe spreker, heeft nu een andere rol
als beoogd minister heeft hij aan Nederland en aan Veiligheid
nu al zijn beide handen overvol.

De zon, neemt bloedend afscheid van de dag


De zon verlicht ons ied're dag,
zelfs als we hem niet zien,
zit hij natuurlijk op zijn vaste plek
verscholen achter wollig wolkendek.

Kleuren bestaan niet in zichzelf
alleen de zon geeft fleur en kleur
aan mensen, dieren en aan ieder ding,
geeft hij aan 't leven glinstering.

Zonder zon lijkt alles dof en donker,

van kleur verschoten, schemergrijs.
dan komt de zon, o wat een wonder,
zij geeft al haar geheimen prijs.

De zon geeft kleur aan 't leven hier op aarde
verwarmt haar en zorgt voor groei en bloei.
Zonlicht is vitamine voor het leven
om dat aan alle mensen door te geven.

De zon neemt bloedend afscheid van de dag,
kleurt karmozijn, kleurt zo het avondrood
Maar mensen, maakt u zich geen zorgen,
want ied're dag is hij er weer, ook morgen.

God, de grote Schepper
van hemel, aarde en het licht,
houdt onder al' omstandigheden
altijd zijn Licht op ons gericht.


© Gert Pape

HERFST 2017

Zo'n  zomers mooi groen blad
verwelkt in felle frisse kleuren
van in - geel tot in  bloedend -rood,
zo siert de herfst haar stervensnood.
Een paddenstoel, benoemd als zwam,
die bruisend uit de aarde kwam
toont trots haar rood met witte stippen.

Een zwam, verfloerst in fletse vlagen,
verliest het eerst zijn hoffelijke hoed
en daarna brokkelt ook z'n brekend been,
en zo vergaat hij en gaat langzaam heen,
wanneer  de winter op komt dagen.

Een paddenstoel, dat is een sporenplant
die zaait zijn sporen rijk op 't land.
De natuur vernieuwt zich ieder jaar,
't is echt waar, jazeker,  heel gewis 

dat hij er volgend jaar gewoon weer is.

© Gert Pape 2015

20171005 Ouderdom is taalkundig krom - mar in 't plat is't wel wat

Wat mij in hoge mate stoort
is dat ene onmogelijke woord
dat zoveel tegenstrijdigheid in zich heeft
voor een ouder die daarin zijn gevoel beleeft.

Dat woord doet volgens jeugdigen vermoeden
dat een ouder met het stijgen van zijn levenstijd
meer dan men ooit zou kunnen  bevroeden:
hij raakt de kennis en zijn verstand heel langzaam kwijt

De mens wordt steeds ouder en ook meer dan grijs
maar wint daarbij aan kennis en aan waarheid
dat is een algemeen erkend en vaststaand feit
verworven levenservaring, als waarlijk levend eerbewijs.

Dat deeltje "dom" in dit woord is oliedom
en oliedom en ouderdom zijn krom en echt gestoord
en elk afzonderlijk woord is eigenlijk volstrekt ongehoord
omdat het niet echt zegt wat het werkelijk verwoordt.

Het woordje dom in deze samenstelling
is van een andere taalkundige betekenis
moet daarom maar gauw van de taalkundige helling
dat is voor die ouder ook wel zo vriendelijk en zo fris

Het woordje dom, ingesloten in ouderdom
is net als oliedom, zo krom en onbegrepen;
't zijn woorden, betiteld als een "discrepantie"
weer een woord dat mij niet  bekoort en verstoort,

en 't heeft daarom voor mij geen enkele "relevantie"


Mar thuus doar proat wie allemoale gewoon plat
en doarin hebben wie een grote woordenschat
om oons zo makk'lijk moog'lijk, uut mekaar te kunn'n drukken
dat zal ied're plat-geaarde Tukker wel merakels lukk'n
dat geldt voor iederene, zowel veur oold as jong;
en 't maakt niks uut, al kak ie zelfs nog over oen tong


En noe, zeg ik oe dus mien jong
die leuke leu uut Twente, . ...
die blieft gewoon..... veur altied jong!


Goed goan.


© Gert Pape

20160921 't paard van Troje en 't Twentse ros















Dat paard van Troje
of het echt waar is, weet ik niet,
is door Homerus beschreven fantasie,
gerekend tot de Griekse mythologie

Dat paard van Troje
klinkt mooi maar is ook, hoe banaal
een oud klassiek oorlogsverhaal
en dan vallen er ook altijd dooie.

Dat paard van Troje
die was zo listig en zo ingenieus
hij was niet echt, maar wel heus
een houten klaas, gewoon een houten dooie.

Dat paard van Troje
is pure fantasie verstopt in mythologie,
is niks waard, ik houd niet van dat paard
al is het dan ook nog zo'n houten, mooie, dooie.

Een Twent, dat is een nuchtere vent
die heeft niks op met vreemde mythologie.
Tukkers huldigen hun eigen regionale historie
van potjandorie grootse Twentse glorie
waarin zij zich historisch verankerd wanen.

Maar wat davert daar dan nu zo dreunend
toch stiekem op de mythologie leunend
door Herman Finkers "spreukjesbos"
met lange golvende en wapperende manen:
een paard! ……..
't  eigen nooit volprezen Twentse ros.

En dat verhaal, beste leuke leu uut Twente
is echt woar en heel gezòònd
mythologie van d' oale Twentse koale gròònd.

2017092 van klaploper naar gewaardeerd lid van de maatschappij


















Ik hou het zo echt niet langer vol
het tempo is te hoog, 't is mij veel te dol
het leven is één grote dolle drieste drukte.

De wereld draait en draait maar door en door,
"nog meer en sneller", roepen  managers in een koor
zo'n hoog arbeidstempo , dat is 't - wat mij echt niet lukte.

'k Hield het niet vol en ben veurtieds al lange af-e-haakt
uut het arbeidsproces en bie de soos e-raakt
een wereld  van 'n bult papier'n  en formulier'n

Ik heb die papier'n maar nie in-e-vuld
want schrie'm heb ik toch nooit e-leerd
daarom valt die formulier'n bie mie altied verkeerd

En met mien valsen mitella aan 
ben ik noar die keerl van de Soos e-goan
en heb 't er mar een puntjen angeluld;
Ja,ja, dat dach ik, mar ik had geen schik
want hij had met mie helemaol geen geduld

sjonge… jonge…jonge ……..wat is't oe wat …..
…..wat 'n  dolle drieste drukte 
en ook dat is 't - wat mie alweer nie lukte.

'k word noe ook nog financieel gekort
krieg noe mar eens per week een stukkie vlees op 't bord
wat is 't een ellende …oh pardon… eh…..een dolle drieste drukte.

Hij zeg tegen mie, je krijgt van mij geen cent
jij gaat nog hemaal terug naar nul procent.
Ik zeg: "wat keer'l "loat ie mie zo mar verrekk'n
man.. oh..man ..'k was toch zo helleg in de kop,
ik kom hem wel deur dat luukien hen trekk'n.
'k heb noe niks meer - ik mut maar goan inbrekk'n.

ik worre van al dat gedoe wal zo onmeunig moe
'k heb in 't leven helemoal  geen plezier -
krieg wel spontaan zin in een lekker flessie bier
Ik zeg tegen die keerl doar achter dat loek
hoe mut dat nou, 'k heb toch ook mien sociale recht'n
of mut ik de barricades op om dat te bevecht'n.

Ik ben doar afgedroop'n as een gewonde hond
'k werd mie ineens heel duudelijk en absoluut bewust 
van mien eigen zelf gecreeerde sociaal maatschappelijke stront
een leegloper zonder fut en van geen enkel maatschappelijk nut.

Ik mut mar 's flink mien eigen verwarde knoop deur hakk'n
en miezelf onmeunig hard oanpakk'n

En gelukkig, …….
'met mie is allemoal toch nog goed gekomen, 
maar ik heb wel hele goede hulp e-had
van die lieve meid, mien allerliefste schat.

Ik kende haar nog van de lagere school
ze was toen heel stiekem al mien idool
zij heeft mij letterlijk bij de arm genomen
en de leiding in mien leven overgenomen.

Net toen ik dache, noe 't is met mie finaal gebeurd
kwam zij in mien leven en ben ik helemaol  weer op-e-fleurd
Zij heeft mij in een half joar ook het lezen en skrieven e-leerd
en ik heb mie van dat oale leven totaal oaf-e-keerd.

Via haar kwam ik uiteindelijk ook aan het werk
en sundaags goan wie samen noar de kerk.
En al die vreemde papieren zijn dus niet meer nodig
ik heb vast werk, ze zijn nu geheel overbodig.

'k Ging naar die man achter dat loket daar van de Soos
die was heel netjes en op mij helemaal niet meer boos
'k heb alles hem verteld, hij was verheugd en blij

dat ik  nu deel uitmaak van de beschaafde maatschappij.

20170913 Bruinehaar in Twenterand - bijna buitenland











Dat pand waar ik nu genoeglijk naar staar
ligt in het fraaie en zo landelijke Bruinehaar.
Dat is de rand van de gemeente Twenterand
en tevens de uiterste rand van ons Nederland
en iets achter dat huis ben je dan bekant
misschien per ongeluk mooi in de Pruus beland.

Das macht nichts
Deutsche Leute essen auch gerne Kartoffeln
Gute morgen Freunde.

20170908 Over echte vriendschap, kameraden voor het leven


Ik keek naar het programma:"Hello Goodbye", een programma dat kan bogen op een vaste kern kijkers, met zulke aanvaardbare kijkcijfers , dat het vanaf 2005 zich al weet te handhaven op de Nederlandse buis.  Een typisch Joris Linssen programma zoals wij die wel meer van hem kennen:  met mensen in bijzondere omstandigheden op cruciale momenten van hun leven en met een altijd zo kenmerkende hoge dosis aan menselijkheid.
Een sympathieke programmamaker, die zo gemakkelijk tot de mensen doordringt en hen tot alle openhartigheid  van hun diepste gevoelens weet te bewegen.

En dan komen er hele mooie menselijke verhalen.
Dit keer is dat het weerzien van twee oude mannen, beiden 86 jaar oud. Ze zijn vanaf het moment  dat ze konden lopen al vrienden. Vrienden voor het hele leven en dat door dik en dun.


In de jaren van opbouw na de Tweede Wereldoorlog zochten veel mensen uitdagend naar een nieuw bestaan elders in de wereld.

De ene is in 1951 geëmigreerd naar Canada. De andere, die ook mee zou gaan, was op het laatste moment  door dringende omstandigheden genoodzaakt in Nederland te blijven.
En ver van elkaar verwijderd  is die vriendschap altijd heel close en zo dichtbij gebleven.
Vriendschap die zeer regelmatig werd onderhouden, aanvankelijk via schrift en daarna meegegroeid is met de ontwikkelingen van nieuwe communicatie middelen.
Deze 86 jarigen weten niets van Skype of van e-mail maar ze gebruiken het wel, dat voor hen, aan weerszijden van de grote plas, door kinderen of kleinkinderen, zorgvuldig voor pa of opa geïnstalleerd is.

Een oude man van 86 jaar staat daar nu te wachten op zijn maat, als een kind zo blij, te popelen van ongeduld en spanning. En hij vertelt het verhaal van wat echte vriendschap nu werkelijk is. Het is onmogelijk om dat te vertellen en er inhoud aan te geven. Dat moet je zelf zien, horen en voelen. Ik kan het slechts samenvatten: Vrienden die alles met elkaar kunnen delen, alles voor elkaar over hebben en elkaar in alles vertrouwen, vriendschap die ook een stootje kan velen en waar ieders eigen mening wordt gerespecteerd. "Kameraadschap".


Nu zien ze elkaar, na een lange periode weer terug in de wetenschap,  dat het de laatste keer zal zijn. Het is een uiterst roerend weerzien, twee vrienden die elkaar omhelzen en knuffelen en een traantje laten. En ik moet u eerlijk bekennen, ik houd het dan ook niet altijd droog.


Dit soort programma's wordt door sommigen al bij voorbaat en ongezien afgedaan als EMO teevee , een mening die met veel bravoure wordt uitgesproken. Ik denk dat ze zich niet willen laten raken en dat ze het tonen van emotie als een vorm van menselijke zwakheid zien.

Het was roerend om te zien en heel mooi in beeld gebracht, de aankomst  - maar ook vier weken later weer het vertrek.  Daar staan dan weer die oude mannen, de ene houdt de andere, behebt met een ouderdomsziekte, zo krampachtig vast. Het is de moeite van het loslaten en het nooit meer elkaar terugzien.


Op de vraag aan de in Nederland achterblijvende vriend wat die vriendschap voor hem inhield kwam misschien een vreemd en verbluffend antwoord: 

"Als hij een vrouw was geweest, dan was ik met hem getrouwd".
Het werd wat lachend gezegd maar ik meen te weten hoe bedoeld werd. U ook?

Eigenlijk moeten we ons de vraag stellen hoe wij zelf vriendschap invullen en ervaren.
Dat is heel persoonlijk en afhankelijk van eigen karakter en toegankelijkheid.
Van één ding ben ik wel overtuigd, dat iedereen, maar dan ook iedereen hunkert naar  vriendschap, naar kameraadschap voor het leven. Ook degenen die zo hard roepen, dat ze het wel zonder kunnen.

In de bijbel staat ook nog zo'n prachtig mooi verhaal over kameraadschap van David met Jonathan en met een soortgelijke uitspraak
Als David hoort van de dood van Jonathan bezingt hij de kameraadschap in het "Lied van de boog" (2 Samuel 19-27)

met onder andere:
"Jonathan ligt gesneuveld op heuvels
het verdriet verstikt mij
Jonathan,
je was mijn broeder, mijn beste vriend
jouw liefde was mij dierbaar, meer dan die van vrouwen"
(25-26)

Ik heb mijn maatje wel gevonden. Na jaren kwam ik er steeds meer achter dat ik er mee getrouwd ben. En dat al bijna 45 jaren lang.

20170909 kunstenaar Piet Lampen op Open Monumentendag.

In de loop van de tijd zijn er vele Open Monumentendagen klakkeloos aan ons voorbij gegaan. Maar op deze dag, zaterdag 9 september besloten we om onze lokale kennis van architectuur, historie, kunst en oude ambachten wat op te vijzelen.  Daarvoor hadden we een drietal locaties in eigen woonplaats Vriezenveen uitgekozen, namelijk de Smeltschuur, het Harmsenhuis  en de Leemansmolen. 

De eerste twee waren mij wel bekend vanuit publicaties en boeken maar nog nooit door mij met een bezoek vereerd;  een ernstige  tekortkoming voor een geboren en getogen Vriezenvener, die zich wel degelijk van de eigen lokale historie bewust is.

We reden als eerste naar het Oosteinde, naar de Smeltschuur  en we hadden geen enkel  idee van wat we daar in die toonzaal van Raab Kärcher nog meer zouden kunnen aantreffen.

Na een warm ontvangst betraden we deze rechthoekige ruimte om te constateren dat de historische waarde  als  vertrekpunt van de Rusluie naar Sint Petersburg groter is dan het bouwwerk zelf. Het is inderdaad een mooi fraai gerestaureerd gebouw maar het lijkt wel te zijn opgeslokt door zijn omgeving.  Je moet er wel van weten en er dan gericht naar zoeken.

Eenmaal binnen werd ik als liefhebber van realistische kunst met een voorliefde voor portrettekenen toch wel blij en zeer aangenaam verrast door de daar ten toon gestelde werken van plaatsgenoot Piet Lampen.  Een groot deel bestond uit portrettekeningen. 
Met recht echte sieraden tussen de sierstenen van Raab Kärcher. 

Sprekende beelden met een fijngevoeligheid voor detail,  in fijne lijntjes van rimpeltjes en schaduwvlakken,  die aan de portretten hun  karakteristieke  gezichtsuitdrukkingen meegeven.  Daar moet naar kijken, het indrinken en laten bezinken om het helemaal tot je door te laten dringen. Dan proef je kunst.

Ik sprak Lampen en hoorde dat zijn liefde voor tekenen al dateert vanaf de lagere school. Het is verrassend om achter een mij alleen van gezicht bekende plaatsgenoot ineens een ware kunstenaar te ontdekken.  Zo schuilen er  vermoedelijk wel meer verborgen talenten in de  Vriezenveense samenleving.

Ze mogen zich best wat meer presenteren en etaleren via de bekende lokale of regionale podia en ook de Vriezenvener (ik incluis) zou zich wat meer voor de lokale kunst kunnen interesseren en het waarderen.
Na dit eerste bezoek aan de Smeltschuur was mijn Open Monumentendag al volledig geslaagd.

Piet Lampen presenteert zich als autodidactisch beeldend kunstenaar , die zich vooral bezig houdt met tekenen en schilderen maar ook andere kunstvormen zijn hem niet vreemd (bijv. houten sculpturen)
Wilt u meer weten;  hij heeft een eigen website: www.pietlampen .nl  en op social media is hij te vinden met een Facebook account onder eigen naam.

Tussen 5 en 28 oktober presenteren amateur kunstenaars uit de gemeente Twenterand weer hun werken in de Peddemorsboerderij,Westeinde 342 te Vriezenveen.
Ik heb  het in mijn agenda gezet. Het is zelfs waarschijnlijk, dat ik er meer dan één keer zal komen.

20170831 bloggen - zin of onzin tussen de bedrijven door.

Wanneer mijn vrouw 's middags werkt, flans ik het voedsel in elkaar en bereid zo het avonddiner. Avonddiner is wel een hele zware titel voor een door mij klaargestoomde warme maaltijd. Ik ben een redelijke kok, daar waar het mijn voorkeur betreft van  "de gewone Hollandse pot" met aardappelen, groente en vlees. Een strategische keus want ik loop daarbij  maar weinig risico. Gelukkig ben ik nog niet zo'n hopeloos geval als de vrouw van een oud collega, die haar heel typerend  classificeerde met:  "Mien vrouw kân nich kok'n, die lut 't  water nog anbrann'n".


Ik houd mij bij het kokkerellen altijd strikt aan de instructies, die zo minuscuul mogelijk afgedrukt staan ergens op een uithoek van de verpakking. Maar vandaag wijk ik af van de Hollandse pot en ben ik zo waar ook nog culinair creatief en kook ik zelfs buitenlands, macaroni van een gerenommeerd merk,  van oorsprong een Italiaans product , afkomstig uit een Duitse fabriek en met teksten in verschillende talen. Dat moet kunnen in  het kader van de Europese eenwording en de zucht naar exotische versnaperingen.                                                                                                                           

En natuurlijk heb ik me weer strak gehouden aan de receptuur, met toegeknepen ogen, zo priemend gelezen, het hoofd gestoken onder de verlichting van de wasemkap.


Na een voldane maximale verorbering van dit behaaglijke goedje volgt een bevrijdende ontknoping van plotseling wel erg sterk krimpende en knellende kleding.  En daarna is er dan rust en ruimte voor de gewoonte -getrouwe bezinning : het lezen van een bijbelgedeelte  en wordt afgesloten met dankgebed. Het is toch een wonder, dat er iedere dag maar weer een dampende pan met warm eten op tafel staat.



Dat eten koken is er na mijn pensionering met een nog partime werkende vrouw naast mij zo maar logischer wijs als vanzelf  ingeslopen. Nu bijna een jaar een AOW - er.  Na 47 jaar werken buitenshuis zit je dan ineens thuis. Dan verschuiven er vastgeroeste huishoudelijke panelen. Ik zuig nu het stof, ik kook en ik strijk mijn eigen goed om mijzelf het gevoel te geven van enig nut  te zijn in deze tweepersoons samenleving. 



AOW is een gelukkige omstandigheid die veel vrije tijd verschaft en mij voortdurend een vakantiegevoel bezorgd, zelfs als het regent. Vrije uren die ik invul naar eigen inzichten en vaak met het ogenschijnlijk "niks doen". Maar mijn gedachten staan nooit stil en in persoonlijke afzondering en in waarneembare fysieke onbeweeglijkheid is mijn brein bruisend en heel gestadig als een radar actief. Voor een stiekeme toeschouwer ben ik dan blijkbaar bezig met "niks doen". 



Dat inspannende "niks doen" ervaar ik nu pas als een verworven recht. Het heeft wel even geduurd om zover te komen. Ik voelde mij eerst schuldig  om met niks doen zomaar het geld in de schoot geworpen te krijgen. Een verworven recht op basis van solidariteit, verkregen na jaren van vereiste  investering. Maar het went wel en ik voel mij inmiddels helemaal ingeburgerd bij het grote en hard groeiende grijze Nederlandse legioen.



In vele wakkere nachten zit deze Parky soms urenlang beneden alleen te wachten, verveelt zich echter geen enkel ogenblik . En gedurende dat ogenschijnlijk zitten niksen komt deze veel- dan wel nietszeggende onzin tot stand wat u nota bene op dit moment zelf zit te lezen.



Bloggen is de vermakelijke toestand om je zelf te uiten!

....maar wat een ander daar nu wel van vindt.....?

20170829 de laatste halte



Ik zag je bij de halte staan
je keek me zo indringend aan
en in jouw oog zag ik een traan.

Ik kende jou helemaal niet
maar ik voelde jouw verdriet
en hoewel ik je dus niet kende
peilde ik onmiskenbaar jouw ellende.

Je keek me aan zo treurig en zo lief
hè, waarom moest ik daar nu net wezen
om dat verdriet op jouw gezicht te lezen.

Kijk liever naar een ander asjeblief
hoe kun je nu van mij verwachten
dat ik jouw pijn zou kunnen verzachten.

Ik spreek niet gauw een onbekende aan
maar kon gewoon niet aan jouw blik ontkomen.
Had ik die blik en mijn eigen gevoel weerstaan
ik zou het me later zeker kwalijk hebben genomen.


Met schroom stapte ik behoedzaam naderbij
en durfde jou nu zelf eens aan te kijken
Jouw ogen die mij geheel doorboorden
zeiden mij meer dan wel duizend woorden.

Ik vroeg: 'Wat is er, wat scheelt eraan"
waarna jij je gewoon liet gaan
jij klampte jou zo aan mij vast

en nooit ben ik meer los van jou gekomen.

Vanaf die halte hebben we samen de bus genomen
en de lange reis van ons hele leven ondernomen.
Verdriet verandert in decennia van intens geluk
ons lieve lange leven kon gewoon niet stuk.

We zijn bij meerdere haltes wel even gestopt
maar samen toch steeds weer doorgereisd
en in een mooie lange tijd met - en in elkaar vergrijsd.

Aan elke mooie reis komt helaas een eind
en bij die laatste halte ben jij nu uitgestapt
ik mis je zo…..en zie hoe de bus uit 't zicht verdwijnt.

Ik sta nu soms nog even bij die halte alleen te wachten
in gedachten denk ik hoe we eens samen lachten,

dan zie ik jouw voor mij met die allereerste blik
en ervaar nog weer heel even …….. een klein beetje schik.

20170820 Onbevooroordeeld vrienden maken - Doorgrond mij, ken mijn hart o Heer


Enig onderzoek in de psyche van een ander mens
voldoet nooit aan des onderzoekers verwachte wens
geeft meestal blijk van een haast onmogelijke zaak
stelt wel helaas en vaak wat verborgen feiten aan de kaak.

Op zoek naar wat je nu van iemand anders vindt
is speuren in de kronkels van een lastig labyrint.
't Is gecompliceerd echt iemand te doorgronden
niemand is volmaakt, ieder heeft zijn verborgen zonden

Over een ander heb jij op voorhand wel jouw gedachten
wat jij van hem wilt of denkt te kunnen verwachten,
en meestal is dat als ik mij in jou niet heb vergist
nou juist datgene, wat je zelf zo erg ontbeert en mist.

Iemand echt leren kennen in een nieuwe relatie,
is maar beperkt en dat leidt soms tot eigen frustratie
Stel jezelf dan eerst de vraag wie jijzelf nu wel bent
om te beseffen dat jij jezelf nog onvoldoende kent.

De ander niet direct met lastige listige vragen bestormen
om geforceerd een afkeurende mening over hem te vormen
maar hem gewoon als je naaste in zijn eigen waarde laten
en niet zo snel oordelen, zoals helaas al zo velen.

Maar ga eerst eens bij jezelf heel intensief te rade
en wordt ontdekt aan dat jouw eigen stiekeme kwade
dat je nooit openlijk beleed maar waarvan je wel weet
dat God die in 't verborgen ziet, Hij vergeet dat zeker niet.

"Doorgrond mij, ken mijn hart, o Heer.
Zijn mijn gedachten tot uw eer?
Zie of mijn wegen heilig zijn,
mijn paden recht,mijn daden rein.
En doe mij toch met vaste schreden
de weg van eeuwig heil betreden".

(psalm 139:6)

Van zijn stiekeme bedreven zo zondige gedoe
was hij oprecht en gewetensvol zo hopeloos moe
kon die ongerechtigheid niet langer meer verdragen
schepte in God's liefde het grootste behagen.

Achtte verzoening door 't offer van Jezus dood zo groot
verachtte wat de zonde van de wereld hem bood.
Hij heeft voor God oprecht zijn zonden benoemd en beleden
Mag weten dat die genadig hem zijn vergeven en vergeten.

Hij koestert nu sterk het verlangen
nu onbevooroordeeld en geheel onbevangen
nieuwe vrienden in liefde tegemoet te treden.

Hij maakt nu zijn eerder afgewezen mensen uit het verleden
tot gewaardeerde vrienden als naasten in de wereld van heden
en vertelt ze hartstochtelijk en toegewijd, hoe dan
Jezus ook hun lot ten goede keren kan.

20170816 'n vjennekloet'n


In 't aloude Vjenne van weleer is 't zaad gezaaid
en dat heeft toen werkelijk wortel geschoten,
werd eerst besprenkeld en later licht begoten,
ter voltooiing nog eens flink besproeid
is hij tot een vaste winterharde plant uit gegroeid.


Hij heeft in hete, zwoele en ook in zachte zomers
jaarlijks zoet geurend en zo zonnig kleurend 

heel uitbundig en òh zo boeiend bont gebloeid.

De plant werd eens voor een periode verzet
en op vreemde voedingsbodem overgezet,
de zandgrond werd vervangen door rivierklei.


Voor die plant was dat zeker een vruchtbare tijd
heeft zich daar vermeerderd, is wel dubbel uitgedijt,
jaren later kwam er weer een grondruil rond,
en keerde hij terug op eigen humusrijke grond
in een mooie lente van het zo geliefde Twente.

Op Vjèènse bodem nu al weer vele jaren vergaard,
die blijven voor altijd in 't hart en 't hoofd bewaard;
aan Tukkers en aan alle mensen in heel het land
roept nu die flink uit zijn kluiten gegroeide plant,
blij verrukt, dat z'n groei en bloei zo goed is gelukt.


En dankbaar verkondigt hij nu vrolijk en blij:
"weet u………..,
het allerbeste nog gedijen wij
doar woar wie hoaste altied hebt ewoond
op die vertrouwde oale vjennegróónd
dat is voor óóns as rasechte vjennelui
zeker wel zo mooi en……… onmeunig gezóónd".


"Ik ben 'n Vjennekloet' n".

20170731 Objectieve journalistiek… ho maar….! Jinek versus van der Staaij

In het centrum van de nationale publieke aandacht wordt de meest actuele en recente politiek nader besproken. Dit vindt plaats in het wekelijkse gesprek met de minister president (MP) en in actualiteitenprogramma's. Dit gesprek mag best kritisch zijn maar dient ook eerlijk te zijn en bovenal objectief en met respect voor de positie van de MP. (ongeacht eigen politieke voorkeur)

Nou, daar mankeert m.i. nog wel het één en ander aan. Daar heb ik in het verleden minder goede voorbeelden van gezien en dat werd afgelopen week in een praatprogramma Jinek nog maar weer eens herhaald.  Reden genoeg om in de pen te klimmen.

TV bekende journalisten krijgen de eer voor het houden van het "gesprek met de minister president".  Zo af en toe kijk ik wel eens naar deze soms boeiende en soms smakeloze vertoning. Dat leidt bij mij tot instemming of afwijzing dan wel tot ware ergernis.

Een poosje geleden:

Sven Kockelmann  (SK)  is verslaggever/journalist bij het hernieuwde actualiteitenprogramma Brandpunt van de KRO. Hij wordt vereerd  met het te voeren gesprek met de MP. Hij zit met een zekere spanning op zijn gezicht tegenover de immer breed glimlachende MP. Een glimlach die gans Nederland gerust moet stellen, dat het met Nederland goed gesteld is. 
SK  heeft zich goed voorbereid en vragen overdacht en in zijn hoofd geprent . Na een formeel welkom vuurt hij zijn vragen af als knallende salvo's uit een repeteergeweer want hij heeft maar weinig tijd om aan te tonen wat er allemaal mis met de BV Nederland en de daarvoor verantwoordelijke zit tegenover hem en moet boeten.
SK kijkt met uitgestoken nek en met grote bijna uitpuilende ogen richting zijn opponent als een roofdier, dat op het punt staat zijn prooi te verslinden.  Achter de gestelde vragen kun je als toehoorder al destilleren welk antwoord SK verwacht. En als dat antwoord hem niet bevalt (of weggelachen wordt)  onderbreekt hij keer op keer heel bruut  de MP en komt hij met een vervolg vraag. 

Dat werkt niet en dat blijkt. Het is zo niet het wekelijks praatje met de MP maar wordt zo meer de show van SK en mijn ergernis.

Actueel:


Een ander voorbeeld zag ik afgelopen week in het programma Jinek. In dat programma verscheen  SGP politicus en fractievoorzitter Kees van der Staaij. Hij zat daar als een vreemde eend in de bijt van een wereld die helemaal de zijne niet is. 

Hij werd nader aan de tand gevoeld (die werd bijna getrokken) over zijn artikel in The Wallstreet Journal  over de toepassing van het Nederlandse euthanasiewetgeving.  Hij vroeg daarvoor internationaal de aandacht voor dat onderwerp. Het artikel was verschenen met een niet gewilde en een wel erg ongelukkige kop er boven. Een aansprekende en prikkelende kop is de vrije keuze van de krant en v.d. Staaij kan daar zelf geen invloed op uitoefenen. Voor Nederland, het standpunt van de SGP en voor Jinek was deze kop fout, één die de lading niet dekte, maar…. wel reden was voor Jinek om der Staaij te verwijten, dat hij "Nederland te kakken had gezet". 


Even los gezien van het beladen onderwerp euthanasie wil ik het hier hebben over de wijze van  ondervraging. Ik zag daarin bij Jinek namelijk heel veel terug van SK.  Zij luisterde amper naar wat van der Staaij zei maar was alleen bezig om haar eigen gelijk te halen. 


Zij kon niet het respect opbrengen voor een al zo lange  en vaste visie op het euthanasiebeleid van een gevestigd christelijk Nederlands volksdeel. Objectiviteit was ver te zoeken en subjectiviteit overheerste. In het programma zelf werd later nog gezegd, dat zij hem wel stevig had aangepakt. Ik vond het meer onheus en respectloos bejegend.


Ik heb respect voor der Staaij dat hij daar zijn politieke nek heeft durven uitsteken in het hol van de leeuw.  Hij was dat, gezien het onderwerp ook wel aan zichzelf en de partij verplicht, vind ik. En Jinek, zij heeft hem niet klein gekregen. Van der Staaij bleef goed argumenteren vanuit zijn geloofsovertuiging.


Jinek is een scherp debater  en weet goed leiding te geven in heftige discussies. Jinek is een programma zoals er tegenwoordig wel meer van zijn. Daar worden verschillende  onderwerpen, van heel emotioneel beladen tot heel ontspannende onderwerpen samengevoegd tot een (contrasterende)  doorsnee van wat nu samenleving heet. 


De journalistiek verwijt de politiek vaak verharding (terminologie)  in het parlementaire debat. Nou, qua stijl van ondervraging kan de journalistiek er zelf ook wel van! 


En ja…..bij gelegenheid blijf ik echt wel kijken naar dat soort programma's als Jinek.  Je moet toch weten in welke wereld je leeft en soms ergert……. om je eigen standpunt te kunnen bepalen!