20160921 't paard van Troje en 't Twentse ros















Dat paard van Troje
of het echt waar is, weet ik niet,
is door Homerus beschreven fantasie,
gerekend tot de Griekse mythologie

Dat paard van Troje
klinkt mooi maar is ook, hoe banaal
een oud klassiek oorlogsverhaal
en dan vallen er ook altijd dooie.

Dat paard van Troje
die was zo listig en zo ingenieus
hij was niet echt, maar wel heus
een houten klaas, gewoon een houten dooie.

Dat paard van Troje
is pure fantasie verstopt in mythologie,
is niks waard, ik houd niet van dat paard
al is het dan ook nog zo'n houten, mooie, rooie dooie.

Een Twent, dat is een nuchtere vent
die heeft niks op met vreemde mythologie.
Tukkers huldigen hun eigen regionale historie
van potjandorie grootse Twentse glorie
waarin zij zich historisch verankerd wanen.

Maar wat davert daar dan nu zo dreunend
toch stiekem op de mythologie leunend
door Herman Finkers "spreukjesbos"
met lange golvende en wapperende manen:
een paard! ……..
't  eigen nooit volprezen Twentse ros.

En dat verhaal, beste leuke leu uut Twente
is echt woar en heel gezòònd
mythologie van d' oale Twentse koale gròònd.

2017092 van klaploper naar gewaardeerd lid van de maatschappij
















Ik hou het zo echt niet langer vol
het tempo is te hoog, 't is mij veel te dol
het leven is één grote dolle drieste drukte.

De wereld draait en draait maar door en door,
"nog meer en sneller", roepen  managers in een koor
zo'n hoog arbeidstempo , dat is 't - wat mij echt niet lukte.

'k Hield het niet vol en ben veurtieds al lange af-e-haakt
uut het arbeidsproces en bie de soos e-raakt
een wereld  van 'n bult papier'n  en formulier'n

Ik heb die papier'n maar nie in-e-vuld
want schrie'm heb ik toch nooit e-leerd
daarom valt die formulier'n bie mie altied verkeerd

En met mien valsen mitella aan 
ben ik noar die keerl van de Soos e-goan
en heb 't er mar een puntjen angeluld;
Ja,ja, dat dach ik, mar ik had geen schik
want hij had met mie helemaol geen geduld

sjonge… jonge…jonge ……..wat is't oe wat …..
…..wat 'n  dolle drieste drukte 
en ook dat is 't - wat mie alweer nie lukte.

'k word noe ook nog financieel gekort
krieg noe mar eens per week een stukkie vlees op 't bord
wat is 't een ellende …oh pardon… eh…..een dolle drieste drukte.

Hij zeg tegen mie, je krijgt van mij geen cent
jij gaat nog hemaal terug naar nul procent.
Ik zeg: "wat keer'l "loat ie mie zo mar verrekk'n
man.. oh..man ..'k was toch zo helleg in de kop,
ik kom hem wel deur dat luukien hen trekk'n.
'k heb noe niks meer - ik mut maar goan inbrekk'n.

ik worre van al dat gedoe wal zo onmeunig moe
'k heb in 't leven helemoal  geen plezier -
krieg wel spontaan zin in een lekker flessie bier
Ik zeg tegen die keerl doar achter dat loek
hoe mut dat nou, 'k heb toch ook mien sociale recht'n
of mut ik de barricades op om dat te bevecht'n.

Ik ben doar afgedroop'n as een gewonde hond
'k werd mie ineens heel duudelijk en absoluut bewust 
van mien eigen zelf gecreeerde sociaal maatschappelijke stront
een leegloper zonder fut en van geen enkel maatschappelijk nut.

Ik mut mar 's flink mien eigen verwarde knoop deur hakk'n
en miezelf onmeunig hard oanpakk'n

En gelukkig, …….
'met mie is allemoal toch nog goed gekomen, 
maar ik heb wel hele goede hulp e-had
van die lieve meid, mien allerliefste schat.

Ik kende haar nog van de lagere school
ze was toen heel stiekem al mien idool
zij heeft mij letterlijk bij de arm genomen
en de leiding in mien leven overgenomen.

Net toen ik dache, noe 't is met mie finaal gebeurd
kwam zij in mien leven en ben ik helemaol  weer op-e-fleurd
Zij heeft mij in een half joar ook het lezen en skrieven e-leerd
en ik heb mie van dat oale leven totaal oaf-e-keerd.

Via haar kwam ik uiteindelijk ook aan het werk
en sundaags goan wie samen noar de kerk.
En al die vreemde papieren zijn dus niet meer nodig
ik heb vast werk, ze zijn nu geheel overbodig.

'k Ging naar die man achter dat loket daar van de Soos
die was heel netjes en op mij helemaal niet meer boos
'k heb alles hem verteld, hij was verheugd en blij
dat ik  nu deel uitmaak van de beschaafde maatschappij.

20170913 Bruinehaar in Twenterand - bijna buitenland











Dat pand waar ik nu genoeglijk naar staar
ligt in het fraaie en zo landelijke Bruinehaar.
Dat is de rand van de gemeente Twenterand
en tevens de uiterste rand van ons Nederland
en iets achter dat huis ben je dan bekant
misschien per ongeluk mooi in de Pruus beland.

Das macht nichts
Deutsche Leute essen auch gerne Kartoffeln
Gute morgen Freunde.

20170908 Over echte vriendschap, kameraden voor het leven


Ik keek naar het programma:"Hello Goodbye", een programma dat kan bogen op een vaste kern kijkers, met zulke aanvaardbare kijkcijfers , dat het vanaf 2005 zich al weet te handhaven op de Nederlandse buis.  Een typisch Joris Linssen programma zoals wij die wel meer van hem kennen:  met mensen in bijzondere omstandigheden op cruciale momenten van hun leven en met een altijd zo kenmerkende hoge dosis aan menselijkheid.
Een sympathieke programmamaker, die zo gemakkelijk tot de mensen doordringt en hen tot alle openhartigheid  van hun diepste gevoelens weet te bewegen.

En dan komen er hele mooie menselijke verhalen.
Dit keer is dat het weerzien van twee oude mannen, beiden 86 jaar oud. Ze zijn vanaf het moment  dat ze konden lopen al vrienden. Vrienden voor het hele leven en dat door dik en dun.

In de jaren van opbouw na de Tweede Wereldoorlog zochten veel mensen uitdagend naar een nieuw bestaan elders in de wereld.
De ene is in 1951 geëmigreerd naar Canada. De andere, die ook mee zou gaan, was op het laatste moment  door dringende omstandigheden genoodzaakt in Nederland te blijven.
En ver van elkaar verwijderd  is die vriendschap altijd heel close en zo dichtbij gebleven.
Vriendschap die zeer regelmatig werd onderhouden, aanvankelijk via schrift en daarna meegegroeid is met de ontwikkelingen van nieuwe communicatie middelen.
Deze 86 jarigen weten niets van Skype of van e-mail maar ze gebruiken het wel, dat voor hen, aan weerszijden van de grote plas, door kinderen of kleinkinderen, zorgvuldig voor pa of opa geïnstalleerd is.

Een oude man van 86 jaar staat daar nu te wachten op zijn maat, als een kind zo blij, te popelen van ongeduld en spanning. En hij vertelt het verhaal van wat echte vriendschap nu werkelijk is. Het is onmogelijk om dat te vertellen en er inhoud aan te geven. Dat moet je zelf zien, horen en voelen. Ik kan het slechts samenvatten: Vrienden die alles met elkaar kunnen delen, alles voor elkaar over hebben en elkaar in alles vertrouwen, vriendschap die ook een stootje kan velen en waar ieders eigen mening wordt gerespecteerd. "Kameraadschap".

Nu zien ze elkaar, na een lange periode weer terug in de wetenschap,  dat het de laatste keer zal zijn. Het is een uiterst roerend weerzien, twee vrienden die elkaar omhelzen en knuffelen en een traantje laten. En ik moet u eerlijk bekennen, ik houd het dan ook niet altijd droog.

Dit soort programma's wordt door sommigen al bij voorbaat en ongezien afgedaan als EMO teevee , een mening die met veel bravoure wordt uitgesproken. Ik denk dat ze zich niet willen laten raken en dat ze het tonen van emotie als een vorm van menselijke zwakheid zien.

Het was roerend om te zien en heel mooi in beeld gebracht, de aankomst  - maar ook vier weken later weer het vertrek.  Daar staan dan weer die oude mannen, de ene houdt de andere, behebt met een ouderdomsziekte, zo krampachtig vast. Het is de moeite van het loslaten en het nooit meer elkaar terugzien.

Op de vraag aan de in Nederland achterblijvende vriend wat die vriendschap voor hem inhield kwam misschien een vreemd en verbluffend antwoord:
"Als hij een vrouw was geweest, dan was ik met hem getrouwd".
Het werd wat lachend gezegd maar ik meen te weten hoe bedoeld werd. U ook?

Eigenlijk moeten we ons de vraag stellen hoe wij zelf vriendschap invullen en ervaren.
Dat is heel persoonlijk en afhankelijk van eigen karakter en toegankelijkheid.
Van één ding ben ik wel overtuigd, dat iedereen, maar dan ook iedereen hunkert naar  vriendschap, naar kameraadschap voor het leven. Ook degenen die zo hard roepen, dat ze het wel zonder kunnen.

In de bijbel staat ook nog zo'n prachtig mooi verhaal over kameraadschap van David met Jonathan en met een soortgelijke uitspraak
Als David hoort van de dood van Jonathan bezingt hij de kameraadschap in het "Lied van de boog" (2 Samuel 19-27)

met onder andere:
"Jonathan ligt gesneuveld op heuvels
het verdriet verstikt mij
Jonathan,
je was mijn broeder, mijn beste vriend
jouw liefde was mij dierbaar, meer dan die van vrouwen"
(25-26)

Ik heb mijn maatje wel gevonden. Na jaren kwam ik er steeds meer achter dat ik er mee getrouwd ben. En dat al bijna 45 jaren lang.

20170909 kunstenaar Piet Lampen op Open Monumentendag.

In de loop van de tijd zijn er vele Open Monumentendagen klakkeloos aan ons voorbij gegaan. Maar op deze dag, zaterdag 9 september besloten we om onze lokale kennis van architectuur, historie, kunst en oude ambachten wat op te vijzelen.  Daarvoor hadden we een drietal locaties in eigen woonplaats Vriezenveen uitgekozen, namelijk de Smeltschuur, het Harmsenhuis  en de Leemansmolen. 

De eerste twee waren mij wel bekend vanuit publicaties en boeken maar nog nooit door mij met een bezoek vereerd;  een ernstige  tekortkoming voor een geboren en getogen Vriezenvener, die zich wel degelijk van de eigen lokale historie bewust is.

We reden als eerste naar het Oosteinde, naar de Smeltschuur  en we hadden geen enkel  idee van wat we daar in die toonzaal van Raab Kärcher nog meer zouden kunnen aantreffen.

Na een warm ontvangst betraden we deze rechthoekige ruimte om te constateren dat de historische waarde  als  vertrekpunt van de Rusluie naar Sint Petersburg groter is dan het bouwwerk zelf. Het is inderdaad een mooi fraai gerestaureerd gebouw maar het lijkt wel te zijn opgeslokt door zijn omgeving.  Je moet er wel van weten en er dan gericht naar zoeken.

Eenmaal binnen werd ik als liefhebber van realistische kunst met een voorliefde voor portrettekenen toch wel blij en zeer aangenaam verrast door de daar ten toon gestelde werken van plaatsgenoot Piet Lampen.  Een groot deel bestond uit portrettekeningen. 
Met recht echte sieraden tussen de sierstenen van Raab Kärcher. 

Sprekende beelden met een fijngevoeligheid voor detail,  in fijne lijntjes van rimpeltjes en schaduwvlakken,  die aan de portretten hun  karakteristieke  gezichtsuitdrukkingen meegeven.  Daar moet naar kijken, het indrinken en laten bezinken om het helemaal tot je door te laten dringen. Dan proef je kunst.

Ik sprak Lampen en hoorde dat zijn liefde voor tekenen al dateert vanaf de lagere school. Het is verrassend om achter een mij alleen van gezicht bekende plaatsgenoot ineens een ware kunstenaar te ontdekken.  Zo schuilen er  vermoedelijk wel meer verborgen talenten in de  Vriezenveense samenleving.

Ze mogen zich best wat meer presenteren en etaleren via de bekende lokale of regionale podia en ook de Vriezenvener (ik incluis) zou zich wat meer voor de lokale kunst kunnen interesseren en het waarderen.
Na dit eerste bezoek aan de Smeltschuur was mijn Open Monumentendag al volledig geslaagd.

Piet Lampen presenteert zich als autodidactisch beeldend kunstenaar , die zich vooral bezig houdt met tekenen en schilderen maar ook andere kunstvormen zijn hem niet vreemd (bijv. houten sculpturen)
Wilt u meer weten;  hij heeft een eigen website: www.pietlampen .nl  en op social media is hij te vinden met een Facebook account onder eigen naam.

Tussen 5 en 28 oktober presenteren amateur kunstenaars uit de gemeente Twenterand weer hun werken in de Peddemorsboerderij,Westeinde 342 te Vriezenveen.
Ik heb  het in mijn agenda gezet. Het is zelfs waarschijnlijk, dat ik er meer dan één keer zal komen.

20170831 bloggen - zin of onzin tussen de bedrijven door.

Wanneer mijn vrouw 's middags werkt, flans ik het voedsel in elkaar en bereid zo het avonddiner. Avonddiner is wel een hele zware titel voor een door mij klaargestoomde warme maaltijd. Ik ben een redelijke kok, daar waar het mijn voorkeur betreft van  "de gewone Hollandse pot" met aardappelen, groente en vlees. Een strategische keus want ik loop daarbij  maar weinig risico. Gelukkig ben ik nog niet zo'n hopeloos geval als de vrouw van een oud collega, die haar heel typerend  classificeerde met:  "Mien vrouw kân nich kok'n, die lut 't  water nog anbrann'n".

Ik houd mij bij het kokkerellen altijd strikt aan de instructies, die zo minuscuul mogelijk afgedrukt staan ergens op een uithoek van de verpakking. Maar vandaag wijk ik af van de Hollandse pot en ben ik zo waar ook nog culinair creatief en kook ik zelfs buitenlands, macaroni van een gerenommeerd merk,  van oorsprong een Italiaans product , afkomstig uit een Duitse fabriek en met teksten in verschillende talen. Dat moet kunnen in  het kader van de Europese eenwording en de zucht naar exotische versnaperingen.                                                                                                                           
En natuurlijk heb ik me weer strak gehouden aan de receptuur, met toegeknepen ogen, zo priemend gelezen, het hoofd gestoken onder de verlichting van de wasemkap.

Na een voldane maximale verorbering van dit behaaglijke goedje volgt een bevrijdende ontknoping van plotseling wel erg sterk krimpende en knellende kleding.  En daarna is er dan rust en ruimte voor de gewoonte -getrouwe bezinning : het lezen van een bijbelgedeelte  en wordt afgesloten met dankgebed. Het is toch een wonder, dat er iedere dag maar weer een dampende pan met warm eten op tafel staat.

Dat eten koken is er na mijn pensionering met een nog partime werkende vrouw naast mij zo maar logischer wijs als vanzelf  ingeslopen. Nu bijna een jaar een AOW - er.  Na 47 jaar werken buitenshuis zit je dan ineens thuis. Dan verschuiven er vastgeroeste huishoudelijke panelen. Ik zuig nu het stof, ik kook en ik strijk mijn eigen goed om mijzelf het gevoel te geven van enig nut  te zijn in deze tweepersoons samenleving. 

AOW is een gelukkige omstandigheid die veel vrije tijd verschaft en mij voortdurend een vakantiegevoel bezorgd, zelfs als het regent. Vrije uren die ik invul naar eigen inzichten en vaak met het ogenschijnlijk "niks doen". Maar mijn gedachten staan nooit stil en in persoonlijke afzondering en in waarneembare fysieke onbeweeglijkheid is mijn brein bruisend en heel gestadig als een radar actief. Voor een stiekeme toeschouwer ben ik dan blijkbaar bezig met "niks doen". 

Dat inspannende "niks doen" ervaar ik nu pas als een verworven recht. Het heeft wel even geduurd om zover te komen. Ik voelde mij eerst schuldig  om met niks doen zomaar het geld in de schoot geworpen te krijgen. Een verworven recht op basis van solidariteit, verkregen na jaren van vereiste  investering. Maar het went wel en ik voel mij inmiddels helemaal ingeburgerd bij het grote en hard groeiende grijze Nederlandse legioen.

In vele wakkere nachten zit deze Parky soms urenlang beneden alleen te wachten, verveelt zich echter geen enkel ogenblik . En gedurende dat ogenschijnlijk zitten niksen komt deze veel- dan wel nietszeggende onzin tot stand wat u nota bene op dit moment zelf zit te lezen.

Bloggen is de vermakelijke toestand om je zelf te uiten!
....maar wat een ander daar nu wel van vindt.....?

20170829 de laatste halte



Ik zag je bij de halte staan
je keek me gewoon eens aan
en in jouw oog zag ik die traan.

Ik kende jou helemaal niet
maar ik voelde jouw verdriet
en hoewel ik je dus niet kende
peilde ik onmiskenbaar jouw ellende.

Je keek me aan zo treurig en zo lief
hè waarom moest ik daar nou net wezen
om dat verdriet op jouw gezicht te lezen.

Kijk liever naar een ander asjeblief
hoe kun je nu van mij verwachten
dat ik jouw pijn zou kunnen verzachten.

Ik spreek niet gauw een onbekende aan
kon gewoon niet aan jouw blik ontkomen
had ik die blik en mijn eigen gevoel weerstaan
ik zou het me later zeker kwalijk hebben genomen.


Met schroom stapte ik behoedzaam naderbij
en durfde jou nu zelf eens aan te kijken
Jouw ogen die mij geheel doorboorden
zeiden mij meer dan wel duizend woorden.

Ik vroeg: 'Wat is er, wat scheelt eraan"
waarna jij je gewoon liet gaan
jij klampte jou zo aan mij vast
dat ik nooit meer los van jou ben gekomen.

Vanaf die halte hebben we samen de bus genomen
en de langste reis van ons hele leven ondernomen.
Verdriet verandert in decennia van intens geluk
ons lieve lange leven kon gewoon niet stuk.

We zijn bij meerdere haltes wel even gestopt
maar samen steeds weer doorgereisd
en in een mooie lange tijd met en in elkaar vergrijsd.

Aan elke mooie reis komt helaas een eind
en bij de laatste halte ben jij nu uitgestapt
ik mis je zo…..en zie hoe de bus uit 't zicht verdwijnt.

Ik sta nu soms nog even bij die halte alleen te wachten
en denk ik aan hoe wij samen lachten
ik zie je voor mij met die allereerste blik
en ervaar dan nog weer…….. een beetje schik.

20170820 Onbevooroordeeld vrienden maken - Doorgrond mij, ken mijn hart o Heer


Enig onderzoek in de psyche van een ander mens
voldoet nooit aan des onderzoekers verwachte wens
geeft meestal blijk van een haast onmogelijke zaak
stelt wel helaas en vaak wat verborgen feiten aan de kaak.

Op zoek naar wat je nu van iemand anders vindt
is speuren in de kronkels van een lastig labyrint.
't Is gecompliceerd echt iemand te doorgronden
niemand is volmaakt, ieder heeft zijn verborgen zonden

Over een ander heb jij op voorhand wel jouw gedachten
wat jij van hem wilt of denkt te kunnen verwachten,
en meestal is dat als ik mij in jou niet heb vergist
nou juist datgene, wat je zelf zo erg ontbeert en mist.

Iemand echt leren kennen in een nieuwe relatie,
is maar beperkt en dat leidt soms tot eigen frustratie
Stel jezelf dan eerst de vraag wie jijzelf nu wel bent
om te beseffen dat jij jezelf nog onvoldoende kent.

De ander niet direct met lastige listige vragen bestormen
om geforceerd een afkeurende mening over hem te vormen
maar hem gewoon als je naaste in zijn eigen waarde laten
en niet zo snel oordelen, zoals helaas al zo velen.

Maar ga eerst eens bij jezelf heel intensief te rade
en wordt ontdekt aan dat jouw eigen stiekeme kwade
dat je nooit openlijk beleed maar waarvan je wel weet
dat God die in 't verborgen ziet, Hij vergeet dat zeker niet.

"Doorgrond mij, ken mijn hart, o Heer.
Zijn mijn gedachten tot uw eer?
Zie of mijn wegen heilig zijn,
mijn paden recht,mijn daden rein.
En doe mij toch met vaste schreden
de weg van eeuwig heil betreden".

(psalm 139:6)

Van zijn stiekeme bedreven zo zondige gedoe
was hij oprecht en gewetensvol zo hopeloos moe
kon die ongerechtigheid niet langer meer verdragen
schepte in God's liefde het grootste behagen.

Achtte verzoening door 't offer van Jezus dood zo groot
verachtte wat de zonde van de wereld hem bood.
Hij heeft voor God oprecht zijn zonden benoemd en beleden
Mag weten dat die genadig hem zijn vergeven en vergeten.

Hij koestert nu sterk het verlangen
nu onbevooroordeeld en geheel onbevangen
nieuwe vrienden in liefde tegemoet te treden.

Hij maakt nu zijn eerder afgewezen mensen uit het verleden
tot gewaardeerde vrienden als naasten in de wereld van heden
en vertelt ze hartstochtelijk en toegewijd, hoe dan
Jezus ook hun lot ten goede keren kan.

20170816 'n vjennekloet'n


In 't aloude Vjenne van weleer is 't zaad gezaaid
en dat heeft toen werkelijk wortel geschoten,
werd eerst besprenkeld en later licht begoten,
ter voltooiing nog eens flink besproeid
is hij tot een vaste winterharde plant uit gegroeid.


Hij heeft in hete, zwoele en ook in zachte zomers
jaarlijks zoet geurend en zo zonnig kleurend 

heel uitbundig en òh zo boeiend bont gebloeid.

De plant werd eens voor een periode verzet
en op vreemde voedingsbodem overgezet,
de zandgrond werd vervangen door rivierklei.


Voor die plant was dat zeker een vruchtbare tijd
heeft zich daar vermeerderd, is wel dubbel uitgedijt,
jaren later kwam er weer een grondruil rond,
en keerde hij terug op eigen humusrijke grond
in een mooie lente van het zo geliefde Twente.

Op Vjèènse bodem nu al weer vele jaren vergaard,
die blijven voor altijd in 't hart en 't hoofd bewaard;
aan Tukkers en aan alle mensen in heel het land
roept nu die flink uit zijn kluiten gegroeide plant,
blij verrukt, dat z'n groei en bloei zo goed is gelukt.


En dankbaar verkondigt hij nu vrolijk en blij:
"weet u………..,
het allerbeste nog gedijen wij
doar woar wie hoaste altied hebt ewoond
op die vertrouwde oale vjennegróónd
dat is voor óóns as rasechte vjennelui
zeker wel zo mooi en……… onmeunig gezóónd".


"Ik ben 'n Vjennekloet' n".

20170731 Objectieve journalistiek… ho maar….! Jinek versus van der Staaij

In het centrum van de nationale publieke aandacht wordt de meest actuele en recente politiek nader besproken. Dit vindt plaats in het wekelijkse gesprek met de minister president (MP) en in actualiteitenprogramma's. Dit gesprek mag best kritisch zijn maar dient ook eerlijk te zijn en bovenal objectief en met respect voor de positie van de MP. (ongeacht eigen politieke voorkeur)

Nou, daar mankeert m.i. nog wel het één en ander aan. Daar heb ik in het verleden minder goede voorbeelden van gezien en dat werd afgelopen week in een praatprogramma Jinek nog maar weer eens herhaald.  Reden genoeg om in de pen te klimmen.

TV bekende journalisten krijgen de eer voor het houden van het "gesprek met de minister president".  Zo af en toe kijk ik wel eens naar deze soms boeiende en soms smakeloze vertoning. Dat leidt bij mij tot instemming of afwijzing dan wel tot ware ergernis.

Een poosje geleden:
Sven Kockelmann  (SK)  is verslaggever/journalist bij het hernieuwde actualiteitenprogramma Brandpunt van de KRO. Hij wordt vereerd  met het te voeren gesprek met de MP. Hij zit met een zekere spanning op zijn gezicht tegenover de immer breed glimlachende MP. Een glimlach die gans Nederland gerust moet stellen, dat het met Nederland goed gesteld is. 
SK  heeft zich goed voorbereid en vragen overdacht en in zijn hoofd geprent . Na een formeel welkom vuurt hij zijn vragen af als knallende salvo's uit een repeteergeweer want hij heeft maar weinig tijd om aan te tonen wat er allemaal mis met de BV Nederland en de daarvoor verantwoordelijke zit tegenover hem en moet boeten.
SK kijkt met uitgestoken nek en met grote bijna uitpuilende ogen richting zijn opponent als een roofdier, dat op het punt staat zijn prooi te verslinden.  Achter de gestelde vragen kun je als toehoorder al destilleren welk antwoord SK verwacht. En als dat antwoord hem niet bevalt (of weggelachen wordt)  onderbreekt hij keer op keer heel bruut  de MP en komt hij met een vervolg vraag. 

Dat werkt niet en dat blijkt. Het is zo niet het wekelijks praatje met de MP maar wordt zo meer de show van SK en mijn ergernis.

Actueel:
Een ander voorbeeld zag ik afgelopen week in het programma Jinek. In dat programma verscheen  SGP politicus en fractievoorzitter Kees van der Staaij. Hij zat daar als een vreemde eend in de bijt van een wereld die helemaal de zijne niet is. 

Hij werd nader aan de tand gevoeld (die werd bijna getrokken) over zijn artikel in The Wallstreet Journal  over de toepassing van het Nederlandse euthanasiewetgeving.  Hij vroeg daarvoor internationaal de aandacht voor dat onderwerp. Het artikel was verschenen met een niet gewilde en een wel erg ongelukkige kop er boven. Een aansprekende en prikkelende kop is de vrije keuze van de krant en v.d. Staaij kan daar zelf geen invloed op uitoefenen. Voor Nederland, het standpunt van de SGP en voor Jinek was deze kop fout, één die de lading niet dekte, maar…. wel reden was voor Jinek om der Staaij te verwijten, dat hij "Nederland te kakken had gezet". 

Even los gezien van het beladen onderwerp euthanasie wil ik het hier hebben over de wijze van  ondervraging. Ik zag daarin bij Jinek namelijk heel veel terug van SK.  Zij luisterde amper naar wat van der Staaij zei maar was alleen bezig om haar eigen gelijk te halen. 

Zij kon niet het respect opbrengen voor een al zo lange  en vaste visie op het euthanasiebeleid van een gevestigd christelijk Nederlands volksdeel. Objectiviteit was ver te zoeken en subjectiviteit overheerste. In het programma zelf werd later nog gezegd, dat zij hem wel stevig had aangepakt. Ik vond het meer onheus en respectloos bejegend.

Ik heb respect voor der Staaij dat hij daar zijn politieke nek heeft durven uitsteken in het hol van de leeuw.  Hij was dat, gezien het onderwerp ook wel aan zichzelf en de partij verplicht, vind ik. En Jinek, zij heeft hem niet klein gekregen. Van der Staaij bleef goed argumenteren vanuit zijn geloofsovertuiging.

Jinek is een scherp debater  en weet goed leiding te geven in heftige discussies. Jinek is een programma zoals er tegenwoordig wel meer van zijn. Daar worden verschillende  onderwerpen, van heel emotioneel beladen tot heel ontspannende onderwerpen samengevoegd tot een (contrasterende)  doorsnee van wat nu samenleving heet. 

De journalistiek verwijt de politiek vaak verharding (terminologie)  in het parlementaire debat. Nou, qua stijl van ondervraging kan de journalistiek er zelf ook wel van! 

En ja…..bij gelegenheid blijf ik echt wel kijken naar dat soort programma's als Jinek.  Je moet toch weten in welke wereld je leeft en soms ergert……. om je eigen standpunt te kunnen bepalen!

Nederland Waterland


Nederland
wassend waterland
door water, slib en zand
aangevoerd door sterke stromen
kan nieuw land stromend tot wording komen
opstuivend zand op het strand verhoogt de duinen
ons land ontvangt zo haar natuurlijke en gewenste veiligheid
van opgewaaide duinen en achter opgehoogde en versterkte dijken
tegen storm en stijgend water beschermd; de dijken mogen zeker niet bezwijken.
toch vestigen mensen zich daar en bouwen in het vaste vertrouwen van waterveiligheid.

Nederland
wassend waterland
is aan haar veiligheid gehecht
maar ook voortdurend in gevecht
met regen, wind en de overlast van water
ons land met enige regelmaat door stormen geplaagd
als Nederland weer eens door 't water ernstig wordt belaagd
dan schreeuwt men om actie, die noodzakelijk is en onvermijdelijk
want heel Nederland houdt graag het vage lijf en beide voeten droog
en kijkt daarbij, als een pronkende pauw, gepast maar toch heel trots omhoog

Ootmoedig bidden wij tot God
in 't verwachtingsvol vertrouwen
dat onze kusten en de dijken,
het om Zijn Naams Wil,
het nog maar weer eens zullen hou'en.

Zo leven wij in Nederland
door Gods hand
dan wel bewaard
en voor alle rampspoed
van een watersnood…….
nog maar weer eens
gelukkig genadig gespaard.

(Gert Pape)

Vrijheid,blijheid en het politieke machtspel


Leven met elkaar in 't vredig Nederland.
't Land binnen Europa, dat van alle kant
genoemd, geroemd wordt als goed en ò zo tolerant!

Met een ware vluchteling is Nederland begaan,
biedt wettig verblijf en gratis woonruimte aan,
voor wie de toelatingseis en  - toets doorstaan;
dat geldt voor alle vreemdelingen en culturen.

Landgrenzen bestaan wel maar zijn opengezet:
vrij internationaal verkeer, geregeld bij Europese wet.
Velen hebben er naar verlangd en naar gestreefd,
het thans bestaande feit: "Leve de Europese eenheid".

Maar………ja…….
mensen, meningen en die van landen meanderen
en veranderen van visie op voorspoed en geluk;
egoïsme en nationalisme laakt de Europese druk. 

Aan 't heilig Europa wordt nog immer getimmerd en verbouwd
maar menig Europeaan meent momenteel heel onomwonden,
dat het vertrouwen in de Europese eenheid is geschonden.
Veel onbegrepen wetgeving, financiële ondersteuningen en - injecties,
de geldsmijterij van die Europese regentenkliek maken hen zo ziek, 
dat het Europa door hen, voor eens en altijd, wordt gewantrouwd.

Elk land  heeft nu wel z'n eigen politieke eendagsvlieg
een grote bek met veel onparlementair geschreeuw en retoriek;  
hele volksstammen lopen maar achter die populisten aan,
ontvankelijk daarvoor door onmacht, onwil en eigen frustratie
vereren ze soms met (verbaal) geweld hun zo verheven politieke held
……… totdat die ene dag (of dagen) van die beperkte held,
ook zijn geteld en hij geheel onbewogen 
zonder enig meedogen zelf wordt geofferd en geveld.


En dan…….. 
vraag niet hoe het kan…………
dan begint het hele verhaal….
…… gewoon weer vooran…..
……het politieke machtspel !

Bijen en brood op de plank

Zwaar beladen met heel veel aan geel gewicht
aan beide zijden evenveel voor 't gemak van 't evenwicht
driest dronken badend van 't vele gele stuifmeel 
weldadig en volledig verzadigd , 't wordt hem nooit te veel
hij volgt gewoon zijn levensopdracht, instinct, ja zijn natuur
zich daarvan wel bewust, elk van zijn  gegeven bijenuur.

Heden zijn wij met die bij dan toch wel zo blij
want dankzij zijn kruisbestuiving leven wij
een dankbaar en nooit begrepen ding
door de grote Creator voor ons
weggelegd in zijn boeiende schepping.






20170704 over de Engbertsdijksvenen en de Groene Wereld




Over een echte welig groeiende "Groene Wereld" gesproken.....
daar heb ik mijn groenzoekend hoofd nog nooit over gebroken
niet oeverloos hoeven te speuren in één of ander mooi groen boek
want die groene wereld ligt zo maar groots en gratis bij ons om de hoek.
In volle glorie ligt hij daar mateloos mooi voor een ieder kant en klaar
in de "Engbertsdijksvenen" heel uitnodigend en gastvrij heel dichtbij.
Maak dan maar een frisse start met heel jouw natuurminnend  hart 

om te beginnen bij "het Huisken" te Kloosterhaar.

20170625 een meisje van veertien

Een meisje van nog maar veertien jaar, mysterieus en mooi,
zo schoon en zo schrander, bloeit zij in haar lentetooi,
niets lijkt haar in de weg te staan haar levensweg te gaan,
maar onzichtbaar is zij wel zó onzeker en wordt geplaagd,
en belaagd, door ook voor ons zo herkenbare levensvragen.

In het voor Neerlands oog zo'n hecht en voorbeeldig gezin
was zij de derde in de rij, zij zit er precies mooi midden in;
een keurige en degelijke familie bestaande uit vijf leden
met ouders die zelf ook hoge maatschappelijke functies bekleden.

Hard werken en studeren en ambities voor een goede baan
om  straks herkenbaar midden in de maatschappij te staan
gold voor de kinderen als een onuitgesproken maar stellige eis
te leveren in rapporten als een duidelijk en overtuigend bewijs.

De ouders zijn met eigen zaken zo intensief begaan
dat de behoeften van hun dochter hen finaal ontgaan.
Zij hebben haar toch alles gegeven wat ze ook maar hebben wou
hun dochter strekt hén tot eer, een mooie prachtige jonge vrouw
maar het door hen behangen meisje, stond liefdeloos in de kou.

In de ogen van de ouders ging het met haar helemaal verkeerd
hun dochter heeft hen zo ondankbaar en beschamend verlaten
maar wat er echt in haar omging hadden ze niet in de gaten.

Op zoek naar echte oprechte liefde heeft zij haar ware gevonden
daarmee de vaste traditie en de eer van haar ouders geschonden.
In Neerlands achterland vond zij haar man ver beneden haar stand
en stellig onteerd hebben de ouders zich nu van haar afgekeerd.

Zij trouwde een hardwerkende arbeidsman met een duidelijk plan
met zijn ambities om verder te komen koesterde hij mooie dromen
ooit zelfstandig ondernemer te worden, ook al duurt het nog tijden
want het gezin en het krijgen van kinderen mag er niet onder lijden.

Het meisje en haar hardwerkend man stichtten een prachtig gezin
bestaande uit vijf personen, die samen in vrede onder één dak wonen.
De moeder is de spil van het gezin, zij zit er prachtig mooi en midden in.

En toen naast het gezin voor haar voldoende tijd was vrijgekomen
heeft zij vrijwillig leiding in allerlei organisaties op zich genomen.
In die gemeenschap en in menig bestuur werd zij een centrale figuur.

En de kinderen schepten daarin het behagen,
dat zij hun moeder tot …….
hét  voorbeeld van hun eigen leven zagen.

Maar de ouders van het meisje van toen hadden nooit het fatsoen
hun fouten te erkennen en kwamen niet tot inkeer
dat doet dat meisje van toen, nu nog elke dag zo ontzettend  zeer
….. maar mocht ze het ooit over mogen doen

….. dan deed ze absoluut…… hetzelfde weer!

20170620 de frivole hippe kip





Deze arme kip slaat nu alarm
want hij heeft 't zo ontzettend warm
hij draagt 's zomers nog een winterjas
is daarmee bepaald niet in z'n sas.



Laten we daarom die kip nu eren
en hem verlossen en ontveren,
en hem volledig kaal plukken,
dat moet elke kipeter wel lukken.

Een kranige en koene kok
wil mij gratis culinair beleren
hoe ik hem vakkundig moet fileren,
maar 'k moet hem eerst nog vangen
want hij zit nog lekker in zijn hok.

Na het vangen, plukken en in stukken
snijden komt het kruiden en braden
en met dat culinair advies overladen
gaat de nog steeds verhitte kip
hup.. de pan in… in een wip.

Maar neem voor deze smakelijke hap
van deze soort dan wel de mannelijke haan
en laat de hennetjes maar mooi begaan
anders is het zo met dit hoen gedaan.

Uit die kipkruidig ruikend dampende pan
laat de kip nog peentjes zwetend weten
't is wel goed met mij …….
smakelijk eten…….
en geniet er maar lekker van!

't Is Daan de haan
hij heeft heel mooi voor mij model gestaan
Hij is absoluut de hoogste hanige baas
van alle kakelende kippen daar achter 't gaas
van 't Herman Jansenpark te Vriezenveen


20170613 Emotionele gevolgen en verwerking zedendelict


Onverwerkte droeve zaken kunnen haar nog steeds hard raken.

In woelige nachten komen boze dromen haar innerlijke rust verstoren
lopen emoties op en voelt zij zich nog steeds echt zó hopeloos verloren!

Ze wil het wel zo graag maar kan het echt niet vergeten
wat haar allerbeste vriendinnen zelfs niet van haar weten,
wat eens volwassen mannen, in een heel ver verleden
als jong meisje intens gemeen en schandelijk met haar deden.

Haar beste vriendinnen zijn inmiddels allemaal getrouwd,
hebben een huisje en een mooi gezinnetje opgebouwd.
Zij ziet het hunkerend maar ook met lede ogen aan
hoe liefdevol en vertrouwd, de man en vrouw in elkaar opgaan.

Zij kijkt er naar,  ja observeert en constateert die sterke band,
die zij ontbeert maar zelf heel intens begeert, een broeierige brand
een smeulende vlam, diep hartverwarmend weggestopt van binnen
dat zij eens in haar leven, zelf ook schuld - en smetvrij mag beminnen.

Het verlangen naar innige omgang met een man kan haar zo benauwen,
door het helse verleden , dat steeds aan haar schuldgevoelens  blijft knauwen.
Zij vraagt zich ook wel eens af of het ooit zover zal mogen komen
dat zij zich geeft, als hij echt leeft, aan die nog onbekende man van haar dromen.

Haar leven is verscheurd door wat er in haar jeugd met haar is gebeurd,
door  verderfelijke egoïsten,  die haar eer en lichaam schonden
van wie maar één, vlak voor zijn dood, nog de heuse moed heeft gevonden
haar te bekennen dat hij niet deugt, haar nederig vroeg hem te vergeven.

Zij vond, dat hij wel veel te laat met zijn bekentenis is gekomen
hij niet alleen haar eer maar ook haar levenstijd en - vreugde heeft afgenomen.
Zij over hem geen oordeel velt maar dit in alle berusting overlaat
aan God als allerhoogste rechter voor wiens troon hij spoedig staat.

En nu …..na de dood van al haar vroegere belagers 
en met maar slechts één enkele bekentenis
is zij na tientallen jaren van schuldgevoel  bevrijd,
die neerdrukkende stemming is zij voorgoed nu kwijt.

En op haar 50-ste is het gelukkig dan nog zo ver gekomen
dat zij hem toch vond, die nooit vermoede man van haar dromen.
Zij heeft aan hem, .... maar dan ook aan hem alleen, …… toen alles verteld
en huilend over zoveel onrecht ……heeft die lieve held
haar toen heel lief en troostend in zijn armen genomen.