Vriezenveen, speelbal in de tijd.

Op haast elke open plek in het centrum van Vriezenveen verrijzen appartementencomplexen. Dat zet de o.c. (ouderen categorie) wel aan het denken. Ouderdomsklachten en of ander fysiek ongewis maakt voor sommigen van hen de keus voor wel of/niet een appartement tot een complex probleem. (zitt'nbliev'n of verkassen?)

Vriezenveen krijgt met al die gebouwen zo wel een heel ander aangezicht. Nieuw maakt plaats voor wat oud en vertrouwd is. Hoe zal het er over 50 jaar uitzien? Een poëtische beschouwing.

    Vjenne, speelbal in de tijd

 

Sluipend komen herinneringen bij vlagen,

schoorvoetend mijn overvolle brein opjagen.

Als ik mij daarop diepdenkend concentreer 

ben ik verrast, wat ik nog weet van weleer.

 

Gedachten worden aldus gericht geleid

naar welhaast vergeten lang vervlogen tijd.

Je kunt je werkelijk niet voorstellen 

wat je van vroeger dan nog weet te vertellen 

En blij uitroept: Oh ja, da’s mooi, nu weet ik ‘t weer!

 

Kijkend om mij heen, schrik ik van al hetgeen,

dat onder ‘t mom van “noodzakelijk modernisering”

gerechtvaardigd werd als aanvaarde kwalificering

voor sloop en voorgoed uit het vertrouwde straatbeeld verdween.

In het dorpsbeeld, zoals wij het nu kennen
is de oorsprong en haar verdere verloop
straks haast niet te herkennen.

Eén straat vormt daarop een uitzondering,
dat is het Oosteinde wat mij bijzonder boeit,
waar heden en verleden in een nieuw beeld samenvloeit.
Vriezenveen is als een lang en mager lintdorp welbekend,
is wat uitgedijt en lijkt in ’t Midden zelfs corpulent.

Open plekken worden kennelijk niet meer geduld.
worden opgeëist voor dringende woningbouw,
met verschillende typen van woondozen opgevuld.

Appartementencomplexen verrijzen, 
van drie of vijf of nog meer woonlagen
worden verkocht tegen exorbitante bedragen.

Vriezenveen krijgt zeker een heel ander gezicht
zal meer op a.i.  informatie en op innovatie zijn gericht
Men hanteert daarvoor dus andere vernieuwende normen
waarmee men de komende vijftig jaar
het toekomstig beeld van 't Vjenne wil bestormen.

Ach, vraag mij maar niet
hoe het er over 50 jaar uitziet.
Het boeit mij zeker wel
maar ik stel, dat ik het zal nooit weten|
want .... dan ben ik 126 jaar,
dan is t écht klaar;
en is men dit verhaal al lang weer vergeten. 

(Gert Pape 2026)