20180211 over kaalslag en waterstand in de Engbertsdijksvenen



Wee u, gij minnaars der natuur,
zie en aanschouw de verwoesting
van boeiend gretig groeiend groen.

Het snoeimes rust niet, bijlslagen klinken luid
en verkondigen het verstorend geluid
van hun verwoestende vernietiging  
tot ver buiten haar eigen omgeving uit.

Zagen gaan te keer, takken vallen neer
spaanders vliegen in het rond
struiken en andere houtopstallen,
liggen verslagen en versnipperd op de grond.

Vogels, zijn verschrikt en vreselijk verstoord
ongewild uit hun territorium verdreven;
waar men gisteren nog groeiend groen ontwaarde
aanschouwt men nu een volslagen lege kale aarde.

Allerlei ongewenste gassen en de CO2 uitstoot
zijn de factoren die een onstuimige groei vergroot.
De kaalslag zal zijn nut en goede bedoeling wel hebben
maar ik kan daar geen enkel behagen in scheppen.

Waarom dan dit, wat is er aan de hand?
Door bestuurders en natuurkundigen
toegerust  met kennis en met macht
wordt dit echter strikt noodzakelijk geacht
voor het beheersen van de juiste waterstand.

Instandhouding van het groeiend hoogveen
een laatste restje van eens wel zeven meter dik
dat afgestoken en verbrand gedurende anderhalve eeuw
….in warmte werd omgezet maar wel voorgoed verdween.    

©  Gert Pape