20161230 Elkaar samen vinden in de natuur "de Engbertsdijksvenen".


Nu doemt aan het eind  van 't haast  vervlogen jaar
zomaar een vraag op:  hoe zitten jij en ik nu toch in elkaar.
Ik zoek daarom  naar een gelegen en stil moment
om me te verdiepen in mezelf en wie jij voor mij bent;

Ik wil  die vraag heel goed en grondig overwegen
naar wat er voor mij nu toch  werkelijk toe doet,
wat  ik van jou in 't  hart en 't hoofd bewaren moet
om dat te koesteren en  waarover dient worden gezwegen.

Voor het antwoord op die vraag zoek ik bewust de rust
op mijn geliefde stek, die voor mij geldt als heilige  plek
daar waar natuur zich  zo puur met 't geluid van vogels verbindt
en ik geheel onbevreesd de kalmte en rust van mijn vrede vind.

En ben ik daar dan eindelijk aangeland om te overwegen
dan barst ik van  verbazing, het is niet een noodlot dat tart
maar wel  bevrijdend  intens geluk, die ik ervaar in mijn hart
 want daar …..
kom ik dan jou, gewoon zo maar opnieuw weer onverwachts tegen.

In zo'n  hecht  harmonieus huwelijk  kun je vanzelf wel verwachten
dat we onafhankelijk  van elkaar komen tot dezelfde gedachten.
We vinden dan op 't laatst,  toch samen die boeiende natuurlijke plaats:
de Engbertsdijksvenen, als een zwakke schaduw van eens de Hof van Eden
althans  door ons zo gevoeld alsof dat ook ooit eens zo was bedoeld
in de bijbel, in het verleden, met nog geldingskracht voor nu, het heden.

Zo vinden we dan daar samen die creatieve pracht en praal
bijna zo mooi als het wonder van dat  schone  scheppingsverhaal,
om je daar zo dicht bij huis vol bewondering aan te verrijken
ga dan maar gauw in de Engbertsdijksvenen kijken.


© Gert Pape