Twee zielen één gedachte (elkaar vinden in de natuur)
Nu doemt na lange tijd van zoveel jaar
de vraag op: hoe zitten jij en ik nu toch in elkaar?
de vraag op: hoe zitten jij en ik nu toch in elkaar?
Ik zoek daarom naar een stil en een gelegen moment
om me te verdiepen in mezelf en wie jij nu voor mij bent;
om me te verdiepen in mezelf en wie jij nu voor mij bent;
Om die vraag graag zo grondig te overwegen
van wat er voor mij nu werkelijk toe doet,
wat ik van jou in hart en hoofd bewaren moet,
om dat te koesteren en waarover moet worden gezwegen.
Voor het antwoord op die vraag zoek ik bewust de rust
op een geliefde stek, een heilige en veilige plek
waar natuur zo puur zich met vogelzang verbindt
en ik onbevreesd die kalme rust van vrede vind.
Daar aangeland om te overwegen,
valt dat never nooit tegen
en merk geen enkele druk,
maar ik voel daar
bevrijdend intens geluk,
dat ik ervaar in mijn hart
want daar …..
kom ik jou, dan gewoon……
opnieuw onverwachts tegen!
want daar …..
kom ik jou, dan gewoon……
opnieuw onverwachts tegen!
Na lange tijd van harmonieus samenleven
mag je haast als vanzelf wel verwachten
dat geliefden, onafhankelijk van elkaar,
samen komen tot dezelfde gedachten.
Over snikhete zwoele zomers en hun gevolgen
Meteorologisch Nederland, is vandaag verbijsterd;
reageert en constateert dat wij mogelijk
door nog grotere hitte zullen worden geteisterd
waarbij wij mogelijk nog hogere temperaturen
van plaatselijk wel 38⁰ of hoger krijgen te verduren.
Men acht het nu wel overtuigend bewezen
dat wij vaker van die hete zwoele zomers
zo zinderend en snikheet hebben te vrezen.
Het wereldklimaat blijkt zeker wel te veranderen
met zomers en met winters, die uitzonderlijk sterk meanderen.
Deze zomer is voorwaar geen uitzondering
maar onderdeel van een wereldwijde weersverandering.
De temperatuur op aarde loopt langzaam en geleidelijk op.
Gletsjers verkwijnen, ijsbergen verdwijnen
versmelten in zeeën waardoor het waterpeil stijgt
dat ons als bewoners der lage landen,
in het veilig geacht Nederland,
met het gevaar van een allesverwoestende
niet te beheersen watersnood bedreigt.
Mochten onze dijken,
het eens onder storm en waterdruk bezwijken
dan valt de ellende voorwaar niet mee,
roept men in heel den lande ach en wee.
Half Nederland liggend onder N.A.P,
heeft dan 't nakijken en verdwijnt voorgoed in zee,
en hebben wij dan zomaar ineens
ach nee, Amersfoort aan zee.
Oorlog Rusland - Oekraïne
De oorlog woedt nog immer onverdroten voort
men bestookt elkaar met bommen, drones en granaten,
soldaten worden geofferd, als kanonnenvoer vermoord,
kinderen en burgers die schuldloos hun leven laten.
De stand van de strijd is nog lang niet naar de zin
van de bron van al die ellende, zijn naam is Poetin.
Zijn grootse rekruteringsplan loopt helemaal mis,
omdat de Rus niet meer tot voor hem vechten bereid is.
Om nieuwe soldaten binnen zijn gelederen te halen
werden gevangenissen voor hem afgestroopt
gratie voor "vrijwilligers" en de belofte hen goed te betalen
maar 't leverde hem niet op waarop hij had gehoopt.
Snel en amper opgeleid en nog slechter bewapend
werden rekruten naar het oorlogsfront gestuurd.
De strijd, heeft voor velen niet echt lang geduurd;
menigeen gedood en anderen levenslang gehavend.
Geworven werd in landen van de Russische federatie
dat werd uiteindelijk wederom een moeizame confrontatie.
Pogingen tot herovering van de Koersk heeft hem geleerd;
dat trage vervanging van gevallenen een verdere opmars stagneert.
In de oktobermaand werden dagelijks 1.500 Russen uitgeschakeld,
rake cijfers, die door erkende defensie specialisten zijn opgerakeld.
Poetin laat zich niet verstoren; hij heeft maar één doel voor ogen
Snel slachtoffers vervangen om de slagkracht weer verhogen.
Oekraïne weet zich nog door Europa en de NAVO gesteund.
Feiten waar Zelenski steeds meer en heel zwaar op leunt.
Mocht die wegvallen dan is dat een verschrikkelijke straf
daar hangt dan het voortbestaan van heel de Oekraïne vanaf.
Rusland raakt steeds verder internationaal geïsoleerd
economische teruggang door oorlogsdruk valt bij de Rus verkeerd.
In de politieke kern van Rusland neemt de kritiek op Poetin toe
waartegen hij zich moet verweren, alleen weet hij nog niet hoe.
Poetin regeert op zijn gezag, de kracht van zijn macht
dat houdt hij niet lang meer vol, zoals men verwacht.
Poetin heeft in loop der jaren vele miljarden weten te vergaren,
die hij onverschrokken stiekem aan het grote Rusland heeft onttrokken
gelden belegd in boten of in panden en dat in veelal dubieuze landen
waar hij veilig kan landen en zijn persoonlijke vrijheid garanderen
mocht een internationaal aanhoudingsbevel zich tegen hem keren.
Of hij ooit zover zal komen, misschien in zijn stoutste dromenmaar zoals ik het bezie, haalt ie dat nie.
Als 't vlammetje dooft in 't hoofd
Hij vecht voor het behoud van zijn memorie,
vreest nog meer het verlies van eigen historie,
steevast en heel stellig blijft hij ontkennen
dat het wakkerende vlammetje in zijn hoofd,
nog na walmt maar uiteindelijk wel langzaam dooft.
Keer op keer kijkt hij weer naar mooie plaatjes,
daarop staan zijn geliefde en trouwe maatjes,
vrienden zijn voor hem de levende verbinding
tussen het “momenteel nog zeker weten”
en het “haast bijna allemaal vergeten”
Hij ervaart daarbij een gevoel van onbehagen,
het slijtend besef dat zijn herinneringen vervagen,
en voelt dat zijn leven verschiet van kleur
‘t verandert in een matte dagelijkse sleur
levenstijd verliest meer en meer zijn fleur.
Zijn trouwe maatjes, allen ook al oud en grijs,
kunnen het niet aan zo naar hem te kijken
en zeggen: ach... hij is niet goed, hij is niet meer wijs
en zelf zijn zij ook bang om op hem te gaan lijken
en gaan hem daarom bewust meer ontwijken.
Als zijn vlam dan voorgoed is uitgegaan,
klaagt het geweten die vrienden aan
en geeft hen heel duidelijk te verstaan
wat zij schuldbewust zelf al wisten
en jammerlijk die vriendschap verkwisten.
Wat je minimaal voor een vriend moet doen
uit wenselijk en meest menselijk fatsoen
dat is wel dit: dat je oprecht voor een vriend bid.
Mogelijk breekt voor u ook het moment eens aan
om dezelfde weg als jouw vriend te moeten gaan.
Stel je vertrouwen daarom op een echte Vriend,
een vriend van nu, van later en van weleer
op Jezus Christus, de Verlosser, Hij is de Heer.
Hij laat jou nooit alleen.
Over echte historici en halve waarheden
%20(60).JPG)
Hoe kan iemand nu ooit zeker weten
Over wat
hij eerder nooit heeft geweten.
Voor mij luistert het wel heel nauw
van wat ik
voor de juiste waarheid hou.
Daarom
lees ik in historische boeken,
allerlei
geschriften of andere analen
om zodoende
‘t juiste verleden te achterhalen.
Daarom bezoekt deze geschiedkundige leek,
de Vjeanse
lokale museumbibliotheek,
die met vele
boeken, gedichten
en andere geschriften is gevuld,
waaruit mij dan dat vermoede
Vjeanse verleden
wordt onthuld.
Het is uit
vergelijkingen mij wel gebleken
dat
schrijvers elkaar soms flink tegen spreken,
Ik weet
niet hoe zinvol hieraan te beginnen
om de
juiste waarheid te schrijven
of dat ik die zelf maar moet verzinnen.
Een onderzoeker
schrijft zijn bevindingen,
verwoordt
die uitvoering zijn evaluatie.
Tegensprekers
hebben heel andere meningen
die hij afdoet
als geschiedvervalsing of historische inflatie.
Het beschrijven
van historisch bewezen zaken
is een relaas
van feiten dat klinkt in klare taal
en mij overtuigt
in een zeer intrigerend verhaal
waarmee
hij het hart aldus
van de oprechte
historicus,
duidelijk
wel weet te raken.
Op zijn tijd heeft alles zijn waarde
waar men lange tijd hard voor spaarde
heeft voor een rijke slechts even zijn waarde
tot het al weer gauw uit de mode is geraakt.
Maar een eenvoudige en gewone man
gaat zijn lang gekoesterde wens pas halen
Als hij het voor zichzelf heel zeker weet,
dat hij het ook echt contant kan betalen.
Waar arme sloebers lange tijd vurig naar verlangen
wordt dat door rijken al gauw door nieuw vervangen.
Het oude
is dan voor hen niet meer van nut,
't is prut, weggegooid geld in een bodemloze put.
Die
rijke voelt zich met al zijn geld een hele held
waarover hij ongeremd en groots kan dromen
om alles
wat hij maar wil zo maar denkt te kunnen kopen.
Waar de rijke dan zo kortstondig van geniet
is het Jan Modaal die dat toch heel anders ziet.
‘t Houdt
emotioneel zijn waarde in voldane jaren
en hij laat dat notarieel voor zijn nageslacht bewaren.
Rijken zullen uiteindelijk toch eens moeten leren
om de gewone
man als gelijke weten te waarderen.
De rijke leverde een verbeten
strijd om zijn gezondheid
maar raakte aan dure chirurgen vele tonnen geld kwijt.
Hij wordt nu goed verzorgd door verplegend personeel
met veel naastenliefde en zij zijn bijna .........allemaal,
ja, u raadt het al…. van het type van Jan Modaal.
De verpleging heeft met veel druk en moeiten te maken
wat hen noodzaakte om onlangs te gaan staken.
Een gekwalificeerde zorg vraagt om een juiste waardering
minimaal uitgedrukt in een eerlijke salariëring.
Parkinson en dromenland
Mijn zoektocht naar mooi dromenland
blijkt vaak fantasie, die al voortijdig strandt
ik ontbeer aldus mijn begeerde slaaptoestand.
Mijn biologische klok, ‘t ritme van dag en nacht
is danig verstoord, is vervallen tot een bittere klacht.
Lig ik net in bed, voelt 't gelijk al niet goed
louter ellende, ‘k weet niet waar ik ’t dan zoeken moet.
Want hoe ik mij in 't bed ook vlij, ontspan of strek
Ik ben niet blij, heb veel pijn in rug en nek
pijnlijk kromtrekkende tenen, zere benen,
’t hart bonst, bloed dat gonst, ’t is allemaal niet gezond.
Vlagen van verwarde negatieve gedachten
Kan ik in benarde nachten zeker wel verwachten
Onverhoeds maken zij ongewild met kille stille kracht
op mijn mentale stabiliteit dan onbarmhartig jacht.
Achter de dichtgeknepen en toegesloten ogen
blijft mijn mentaal vermogen ook niet onbewogen
voelt de opgebroken geest zich als een opgejaagd beest.
Een naar onpasselijk en onmenselijk gevoel,
brandt in mijn brein, wil meer, ja ook mijn lijf
tot ik onder dat venijn haast totaal verstijf.
Is dit een straf, ik wil ik hier per direct vanaf,
wild gooi ik beklemmende dekens opzij,
In de hoop dat ik mij van dat ellendige bed
en die plotse paniek nog enigszins bevrij.
Ik verduur dan machteloos enkele moeitevolle uren
en ga naar beneden waar eenzaam verder wordt geleden,
‘k schuifel, slof en sleep mij gekromd al prevelend voort,
in de vaste hoop en de verwachting,
dat God naar mij omziet en mijn smeekstem hoort.
Oudewegsbeek - over een sloot die geschiedenis schrijft
Onlangs zocht ik naar een adres in het zuidelijk buitengebied van de voormalige gemeente Vriezenveen, nu Almelo. Ik raadpleegde daarvoor digitaal beschikbare topografie. Inzoomend voor meer details doemde er een zwarte streep op, die de Almeloseweg kruiste en die voorzien was van de naam "Oudewegsbeek". Die was mij geheel onbekend. Een beek? vroeg ik mij af. Niks geen beek, geen kenmerkende meanderende kronkelingen van een beek, die zelf zijn richting zoekt. Ik was verrast over de naamgeving en ook verbaasd want deze zogenaamde beek kan niet meer zijn dan een rechte sloot onder beheer van het waterschap. Deze moet in/na de tijd van de ruilverkaveling gegraven zijn en men heeft er kennelijk een historische waarde aan willen toekennen.
Professor H. Entjes deed onderzoek naar de Vriezenveense historie. Hij vatte de verplaatsingen van Vriezenveen samen in tijdfases:
"Omstreeks 1670 woonde de helft van de Vriezenveense bevolking nog aan de Buterweg, ongeveer 1000 meter ten zuiden van de Dorpsstraat. Tot 1666 stond daar in ieder geval een kerk. Uit bodemvondsten kan worden afgeleid dat de bewoning aan de Buterweg zo' n tweehonderd jaar vroeger een aanvang had genomen en dat daarvoor het dorp langs de Oudeweg lag, weer 1000 meter zuidelijk van de Buterweg. Dat wil zeggen dat Vriezenveen tot ongeveer 1450 aan de Oudeweg lag en van 1450 tot 1650 aan de Buterweg gezocht moet worden. Na 1666 is de situatie van Vriezenveen niet meer veranderd.
Onlangs zag ik op TV Oost een film over het oude Twentse leven. De film toonde beelden uit de vorige eeuw van een overstroming in Almelo waar men toen met bootjes door de nu nog bekende winkelstraten voer. De beelden werden toegelicht en gezegd werd, dat van de Twentse steden Almelo het laagst lag en er daar vroeger dan ook wel vaker overstromingen voor kwamen.
Vriezenveen heeft in haar geschiedenis zelf ook een lange strijd gevoerd tegen het water en heeft zich maar moeizaam ontworsteld aan de immer drassige moerasgrond.
Op een digitale topografische kaart kan worden ingezoomd op jaartal. Zo kan worden vastgesteld, dat begin 1800 er vanuit noordoostelijke hoger gelegen gebied een aantal stromen/beken richting Almelo - Vriezenveen voerden. Dat zijn/waren de Hollander Graven, de Friesen Aa, Wetering en de Oudewegsbeek. Deze zijn vroeger naar alle waarschijnlijkheid medeoorzaak geweest voor hoog water of overstromingen in het gebied van Vriezenveen/Almelo.
Uit open internetonderzoek blijkt, dat de huidige Oudewegsbeek begint en haaks staat op de Oude Schipsloot die parallel aan de Walstraat loopt. Vervolgens loopt hij langs de zuidkant van de Fayersheide, kruist de Oosterweilandweg, Almeloseweg, het Lateraalkanaal, de Aadorpweg en eindigt bij het kanaal Almelo - De Haandrik. De Oudewegsbeek maakt deel uit van de oppervlakte-waterhuishouding en heeft een sterk drainerende werking. In de beek zijn ook enkele stuwen aangebracht.
Het is toch opmerkelijk hoe een gewone en bij velen onbekende sloot appelleert aan onze kennis van de Vjeanse historie.
Het Bed
Ons leven kent één uniek fenomeen
daar kan echt niemand ooit omheen.
Het is maar dat u daar even goed op let:
dat is ongetwijfeld en algemeen erkend,
onbetwist heel zeker toch wel het bed.
‘s Avonds laat is men moe en afgemat,
van ‘t werk en de verrichte inspanning zat,
en geleidelijk door de slaap overmand
vlucht men dan vermoeid in ‘t lokkend ledikant.
Lief hebben zij voor de nacht, beiden bewust
elkaar een welgemeende goedenacht gekust
dat hen genoeglijk in een geriefelijke slaap sust.
In ‘t heilzaam donker van die nacht
ontvangt lijf en geest hernieuwde kracht
voor’ t werk dat morgen weer op hen wacht.
Een-derde-deel van heel onze levenstijd
zijn wij aan ‘t ons toegewijde bed wel kwijt.
Waar wij zijn of waarheen wij ook gaan
Wij zeulen, ach wel nee, dat bed nooit met ons mee.
Als vanzelfsprekend nemen wij gemakkelijk aan,
dat elders er altijd wel een bed voor ons klaar zal staan.
Ik mocht eens van mijn moeder horen,
dat ik ook gewoon in bed ben geboren.
Het schiet mij trouwens nu ook weer te binnen
dat ik het bed wel altijd ben blijven beminnen.
Een goede nachtrust is voor iedereen een must
die nachtrust is pas puur met een duur van zo’n 8 uur
maar menig keer als ik de 5 uur nog niet haal
is dat wel een feit, waar ik dan vreselijk van baal.
Maar hopelijk leg ik mij eens moe, oud en der dagen zat,
dan voor eens en voor altijd in een voor gespreid bedje,
heel dankbaar en volledig voldaan, voor immer plat.
Kerst en Oud en Nieuw 2022
%20Engbertsdijksvenen.JPG)
Kerst en Oud en Nieuw
is niet nieuw maar ook niet oud;
‘t is de weemoed van ’t verleden
die je stil meeneemt in ’t heden
of je nu jong bent of stokoud.
Ben je ‘t vertrouwen in de tijd even kwijt,
als jouw leven zich vult met ongeduld,
dan weet je eigenlijk niet goed
hoe het nu werkelijk verder moet.
Voel jij je in ‘t heden verloren,
kan ‘t verleden jou niet meer bekoren,
dan overzie je waarschijnlijk niet
wat de toekomst jou nog biedt.
In deze tijd van Kerst, Oud en Nieuw en Corona,
van Oekraïne tot aan Poetin en tot Parkinson
een tijd waarin 't licht wel lijkt te zijn gebonden
klinkt en kreunt een klacht uit vele monden:
"och geef toch weer een beetje meer zon"
Het is de alom wijd en zijd gehoorde bede
om echte verlossing en van wereldvrede.
In onze onrustig en zo roerige tijd,
een wereld, die in zond' en schuld ligt verloren,
wordt Jezus als de Verlosser
dan opnieuw voor ons geboren.
Hoe en wat er dan verder gebeurt,
dat wordt voor iedereen
weer anders ingekleurd,
houd moed, hoop doet leven,
vertrouwen, heil en zegen,
zij u van God gegeven.
Boek: De historie van 't Vjenne in hedendaagse columns
Van 2017 tot 2022 schreef ik 83 columns voor het Historisch Museum Vriezenveen. Deze werden gepubliceerd in weekkrant: De Week van Twenterand. Deze heb ik gebundeld in een boek. Verkrijgbaar bij:
* Museum Vriezenveen, Westeinde 54 te Vr-veen,
* of te bestellen via e-mail: gertpape@gmail.com
In november 2017 werd ik gevraagd om voor het Historisch Museum columns te schrijven voor publicatie in De Week van Twenterand. Ik stemde toe. Korte tijd daarna werd ik tevens redactielid van Waver 't Vjenne. Voor het schijven van een historische column heb je allereerst feitenkennis nodig. Die feiten liggen vast en zijn al eerder door anderen opgetekend. In de columns worden die feiten, zo mogelijk geactualiseerd. Bij een hernieuwde beschrijving kunnen er verbanden worden gelegd om het verleden tegen het licht te houden van de hedendaagse realiteit. Gevestigde meningen kunnen in verloop van tijd veranderen en leiden en tot andere conclusies. Al schrijvende leerde ik zelf ook meer van de Vjeanse historie. Het behouden van historie noodzaakt tot het blijven herhalen van die verhalen en het doorgeven aan een volgende generatie.
Een historische column mag geen koude kale opsomming zijn van opvolgende feiten. Dat lijkt mij niet zo aantrekkelijk voor de lezer. Ik probeer de geschiedenis zo veel mogelijk verhalend te vertellen. Ik stop er, als dat kan, ook wat van mijn eigen gevoel in zonder daarbij teveel moraliserend te willen zijn. De gekozen onderwerpen van de columns werden mij niet aangereikt maar zijn een persoonlijke keus, voortgekomen uit het lezen van de historie of uit de actualiteit van de dag. Maar na vier jaar zoeken raak je dan toch wel een beetje verzadigd. Dat was voor mij reden om begin dit jaar de frequentie van de column flink naar beneden bij te stellen.
De (drugs)verloren zoon.
Hij schaamt zich nu nog het meest
hoe hij toen leefde als een beest,
kan niet begrijpen hoe hij destijds was,
liep met jan en alleman uit de pas.
Tegen iedereen ging hij te keer,
negeerde elk goedbedoeld tegenweer,
haast dagelijks ging hij wel uit zijn dak,
aan heel de wereld had hij hartgrondig lak.
Hij blowde en hij spoot en snoof
voor waarschuwingen was hij doof.
Hij gapte, roofde en hij bedroog
om maar aan die vermaledijde drugs te komen.
0
Hij kwam steeds meer alleen te staan
en ook dat leven kon hij helemaal niet aan
Hij zag tenslotte zichzelf wegkwijnen
vreesde voorgoed uit de tijd te zullen verdwijnen.
Besmeurd en stinkend lag hij in de goot
mensen liepen met een hele grote boog
om hem heen en allemaal lieten zij hem alleen
niemand zit toch immers met zo'n junk omhoog.
Zelfs een huisarts ging aan hem voorbij
die zag hem wel maar toonde totaal geen medelij
zat maar wat schichtig om zich heen te kijken
om hem vlug en mogelijk ongezien te ontwijken.
Hetzelfde overkwam hem met zijn eigen predikant,
die had aan druggebruikers sowieso al het land
eerdere gesprekken hadden de dominee geleerd
dat de man zich van zijn foute leven niet had afgekeerd.
Een oude boerin kwam voorbij en zag hem aan,
haar gemoed schoot vol en zij was direct met hem begaan,
met paard en wagen bracht zij hem over naar haar boerderij
waar zij hem liefdevol verzorgde en tussen schone lakens lei.
Wekenlang is zij niet van hem geweken
zonder haar hulp zou hij zeker zijn bezweken,
door haar beleid van naastenliefde en puur menselijkheid,
raakte hij, al was het moeilijk, maar toch voorgoed….
zijn verslaving kwijt.
Soms komt er hulp uit niet verwachte hoek
dat lees je dan wel eens in een imponerend boek.
Al is er nog maar een sprankje van leven
zo’n stakker mag je toch niet gewoon opgeven.
Maar wat hebben u en ik hiervan dan nu geleerd
Maar wat hebben u en ik hiervan dan nu geleerd
wat hadden wij gedaan
als wij hem daar toen waren gepasseerd……….?
als wij hem daar toen waren gepasseerd……….?
Van vermeend Russisch deserteur tot Vriezenveense burgermeester
De Vriezenveense geschiedenis kent één bekende historische persoon die zich ooit schuldig zou hebben gemaakt aan desertie uit het Russisch
leger. Deze bewering wordt geuit door een ander historische persoon.
Jan Kruijs, is een telg uit het bekende koopmansgeslacht
Kruijs en hij was de laatste schout (1818-1825) en de eerste burgemeester van
Vriezenveen (1825 - 1830) Hij schreef tijdens zijn regeerperiode twee dagboeken.
Deze bevatten veel dorpsinformatie op zakelijk, sociaal, medisch, landbouwkundig
en weerkundig gebied.
Dr. Lambertus Jonker was huisarts te Vriezenveen.
Hij was zeer nauwkeurig in de
beschrijving van het Vriezenveense leven, de taal, en gebruiken. Hij legde dat
vast in een twaalftal boekjes.
In 1780 vertrekt de dan veertienjarige Jan Kruijs naar Sint
Petersburg. Hij treedt in dienst bij Kruijs, Engberts & Co, de onderneming van
zijn vader Claas en diens compagnons. Volgens de bedrijfsinformatie staat Jan daar
van 17 november 1781 tot 30 december 1789 als werknemer geregistreerd. Zijn
broers Johannes en Gerhardus woonden en werkten daar eveneens. Zij onderhielden
via briefwisseling contact met het thuisfront te Vriezenveen. In 1783 schrijft
men over Jan dat hij “voorspoedig gaat, plaisirig is en nu gaat spreeken”. Jan
was dus de Russische taal machtig. In 1789 keerde Jan terug naar
Vriezenveen. Na zijn terugkeer onderhield hij vooral met zijn broers Johannes
en Gerhardus te Sint Peterburg schriftelijk contact.
Johannes schrijft aan het einde van de 18e eeuw,
dat hij vermoedt dat Jan helemaal geen zin meer heeft om nog eens naar Rusland
te gaan en dat hij Rusland gauw zou vergeten. Johannes zei dat hun wederzijdse
vrienden in Rusland zich verwonderden over het feit dat Jan nog niet één keer
een brief geschreven heeft. Met name noemde hij M. Petrowits die graag een
bericht van Jan zou willen ontvangen.
In één van de aantekeningen van dr. Jonker vermeldt hij dat
Jan als Russisch soldaat deserteerde. Het zou zo maar kunnen zijn dat Jan in
het licht van de komende Europese spanningen opgeroepen werd in het Russisch
leger en dat hij daar geen zin in had. Dit laatste is een aanname; de exacte
toedracht waarom hij deserteerde is niet bekend. Dát hij deserteerde mogen we aannemen,
gezien het feit dat dr. Jonker een serieus amateurhistoricus was die uit
allerlei bronnen zijn aantekeningen opschreef in de bekende “zwarte boekjes van
Jonker”. Van de andere jongelui uit Vriezenveen in St Petersburg lezen we daar
niets over.
Jan Kruijs heeft veel geschreven over allerlei zaken maar over
zijn desertie geen woord. Hij had geen zin om te vechten in een oorlog die de
zijne niet was. Hij had vast begrip gehad met die huidige Russische
deserteurs en zou hebben getreurd om al die gedode Oekraïners en ontgoochelde en gedode Russen, als kanonnenvoer zinloos geofferd
aan Putin.
Oorlog is waanzin, kent geen winnaars, alleen maar verliezers!
De winkel van Stefan Schipper
Eenmaal binnen is het alsof je een andere wereld binnenstapt. In de kleine compacte ruimte is het overvol en is haast elke plek benut om aan zijn professie uiting te geven. Enkele attributen verraden de voorliefde voor rock en de ruimte ademt de sfeer van een donkerbruin rockcafé. Door verbazing overrompeld val ik stil en kijk gebiologeerd om mij heen. Overal staan en hangen foto’s in verschillende formaten. Foto’s van mensen in nogal uiteenlopende poses, die vanuit hun vervagende achtergrond naar voren treden en de aandacht opeisen. En al die foto’s creëren dat beeld wat mij sinds Rembrandt al zo lang bekoort: “dat spelen met het licht”. Fraaie geromantiseerde foto’s waar men in kan verdwalen om in gedachten daarin nog verborgen dimensies te ontdekken. Maar je moet er wel oog voor hebben. Enkelen kunnen mij wat minder bekoren, smaken verschillen nu eenmaal. Maar alle foto’s hebben dezelfde uitstraling van; wow… hier is een echte vakman aan het werk geweest. Die verscheidenheid zegt genoeg over het artistieke en creatieve vermogen van de fotograaf.
Boven de toonbank van de fotozaak aan het Westeinde hangt de wand vol met portretten, allen stijf tegen elkaar aangeplakt, elke vierkante centimeter benut. Portretten van personen, die ik herken als zangers, artiesten, musici, politici, vredestichters en andere wereldverbeteraars. Het zijn foto’s van nationale en internationale bekendheden, van Bennie Jolink (Normaal) tot Desmond Tutu, om maar enkele te noemen. Om die foto’s naar waarde te kunnen schatten moet je de omstandigheden weten hoe deze tot stand zijn gekomen. Hoeveel tijd, inspannings- en doorzettingsvermogen het de fotograaf moet hebben gekost om met elke afzonderlijke grootheid in gesprek en tot een fotoshoot te komen.
Stefan Schipper is goed van de tongriem gesneden, heeft de skills om op elk niveau verbaal te acteren om op ontwapenende wijze die personen voor zich te winnen. Tijdens fotoshoots hoor je zijn tomeloze woordenstroom, die gelijk op lijkt te gaan met het klikken van de camera. Met veel humor tovert hij zo de personen in de gewenste poses en verschijnt er een lach op hun gezicht.
Hij bevestigt, dat een foto het beste middel is om de herinneringen voor de mensen vast te houden. Een foto is een waarheidsgetrouw bewijs van een feit in tijd en plaats dat voor altijd wordt vastgelegd en kan uitgroeien tot een historisch document.
Stefan Schipper wordt bestempeld als eigentijds – en eigenzinnig en is dé fotograaf van Twente en de meest onderscheiden fotograaf van Nederland. Hij is benoemd tot ridder in de orde van Oranje-Nassau. In 2014 ontving hij te Rome van de Europese Federatie van Fotografen de internationale erkenning als portretfotograaf die voldoet aan de Europese vastgestelde eisen en artistieke normen.
Van zijn hand zijn een aantal fotoboeken met (inter)nationale grootheden van hun tijd verschenen. Het is te overwegen om deze, naast die van andere unieke Vriezenveners, voor de geschiedenis veilig te stellen en ze toe te voegen aan de collectie van het Historisch Museum Vriezenveen.
© Gert Pape
De koperen ploert
De hedendaagse kosmische kracht van de koop'ren ploert
heeft alle meteorologische statistieken reeds gevloerd.
Gevestigde records zijn ook dit jaar weer doorbroken,
over deze hete zomer zal ook nog lang worden nagesproken.
Het radionieuws komt met een ontstellend bericht;
heel meteorologisch Nederland is thans daardoor verbijsterd:
wij zullen door een nog grotere hitte worden geteisterd
wij krijgen temperaturen van plaatselijk 38 of hoger te verduren.
Men acht het nu wel wetenschappelijk bewezen
dat wij vaker zulke hete zwoele zomers hebben te vrezen.
Het hele wereldklimaat blijkt zeker wel te veranderen
met zomers en met winters, die uitzonderlijk sterk meanderen.
Deze zomer is voorwaar zeker geen uitzondering
maar is onderdeel van een wereldwijde weersverandering.
De temperatuur op aarde loopt langzaam en geleidelijk op.
Mais zonder kolven en andere misoogsten hebben gevolgen
voor onze voedselvoorziening, een onafwendbare zekere strop.
Maar de mensen zien het niet zien of willen het niet weten
zij blijven alledaags onverzadigbaar vooral gewoon dooreten.
Een overweging over oorzaak en gevolg dat laat hen koud
men leeft slechts voor 't moment en och…. alles went.
Incontinentie (nou.... eh....een klein beetje dan)
Ik ben bepaald niet in mijn sas
met die onaangekondigde plotselinge plas
ik erger mij blauw als ik het net weer niet hou
en eh…., ja,.. ook al is het eigenlijk maar uiterst nihil
toch lekt helaas dat opgerekt verslapt ventiel.
Ik zit er soms mooi mee omhoog,
houd ik nu wel of toch niet droog,
’t is een persoonlijke misère
een echte onverkwikkelijke affaire.
Soms voel ik plotselinge priemende druk
en meestal heb ik toch nog wel geluk
maar als ik mij in de tijd enigszins vergis
en, o wee, ach nee, net de wc niet haal
dan gaat het… oeps……. toch helemaal mis.
Over een wat langere tijd genomen
is mij dat enkele malen overkomen.
maar ik was gelukkig gauw thuis
en niemand zag 't en niemand weet ‘t
en u en ik, ach ….ssst....toe maar… en vergeet ‘t.
Nu ik dat hier schaamteloos beken
troost ’t mij, dat ik heus niet de enige ben.
want hé jij daar, jij, die dat hier nu net leest
Ik zag ’t wel, jij staat nog nahijgend en uitge-race-d
omdat jij in een draf, vonken sloegen er haast vanaf
zelf in allerijl, ook snel naar de wc bent geweest.
Wij hoeven elkaar niets te verwijten
want wij weten, hoe dat dan ook mag heten,
dat er bij het ouder worden
er van alles aan ons begint te slijten.
Ons wordt aldus noodgedwongen geleerd
dat ons lijf en geest langzaam degenereert
Gelukkig gebeurt dat alles niet op één dag
dat voelt goed, geeft zelfs weer wat moed
om deze (on)smakelijke maar vermakelijke ongein
Gelukkig gebeurt dat alles niet op één dag
dat voelt goed, geeft zelfs weer wat moed
om deze (on)smakelijke maar vermakelijke ongein
af te sluiten met een schaterende maar wat wrange lach.
Rusland en de strijd om Oekraïne
Vurige vegen en vlammende tekens
verschijnen in ‘t Kremlin als boodschap aan de wand
die de president in gram verandert en totaal verlamt
In Cyrillisch script staat als met vuur geschreven
wat voor Poetin overduidelijk is te lezen en te vrezen,
hoe volgens oorlogsrecht het hem eens zal vergaan
voor al dat grof geweld, dat onder zijn bewind is begaan.
In zijn zucht naar absolute macht
Vertrouwde hij op zijn militaire kracht
in zijn strijd tegen het land en volk: de Oekraïne,
dat hij veracht volgens een al eeuwenlange contramine.
Hij dacht de Oekraïners simpel te kunnen overlopen
Een fout, die velen zinloos met de dood moesten bekopen.
Niet de wederzijdse doden waren het, die hem deerden
maar het uitblijven van zijn eigen ingecalculeerde succes
was voor hem een onverwachte en niet te verteren les.
Het balen over zijn eigen falen verandert zijn geest
nu echt in het beest dat hij altijd al vanaf de KGB is geweest.
Zijn vermoede betrokkenheid bij vergiftigingen zijn niet aangetoond,
dergelijke beweringen worden door hem lachwekkend weggehoond.
Hij is een sluwe vos, die zijn volk de echte waarheid onthoudt,
die krijgt van hem een aangepaste valse versie voorgekauwd.
Hij liegt en bedriegt en al die oorlogsdoden laten hem volkomen koud.
Een monster die stelselmatige Oekraïense burgerdoelen bombardeert,
en genocide pleegt, dat hebben ontdekte massagraven ons nu al geleerd.
Het Russische leger is bijzonder slecht geluimd en - georganiseerd
terwijl de Oekraïners daarentegen tot het uiterste zijn gemotiveerd.
De NAVO en neutrale landen hebben zich allen tegen Rusland gekeerd.
Zij voorzien de Oekraïne geheel, van munitie en ander oorlogsmaterieel.
Poetin heeft gefaald en niet zijn zo mooi bedachte zege behaald
wereldwijd is er de angst voor de kolder in zijn eigengereide kop
en hij uit weerzin zo maar drukt op die zo gevreesde nucleaire rode knop
en de mensheid mondiaal belandt in een totaal vernietigende wereldbrand.
’
Het is werkelijk te hopen dat dit wordt voorkomen
en hem intern uit eigen kern die macht wordt ontnomen.
In dank treedt hij dan voor de bühne ongezien terug
met mogelijk een eigen Russisch mes in zijn rug.
Zelenski is heel klein van statuur maar voorwaar geen karikatuur.
Toewijding en leiderschap is zijn gestalte, als staatsman van een groot gehalte.
De Oekraïner is ten slotte bereid de strijd uit te vechten tot het eind,
zijn leven te geven om de vrede te herleven in het eigen bevrijde land.
Gespannen vrede
is leven onder druk
streef daarom in alle rede
naar een beetje meer geluk..
Abonneren op:
Reacties (Atom)
-
We keken over de rand van een muur en hij zei: "daar liggen er vijf". Ik staarde naar een hoop stenen, verbrokkelde restan... -
Op de hoek Westeinde - Kanaalweg Zuid staat een markant gebouw, dat zich qua vormgeving en bouwstijl nogal van zijn omgeving onderscheidt....